ياداشت تحليلي: مديريت ريسك سيلاب و ايمني عمومي

در دهه‌هاي اخير ريسك سيلاب‌ها هم در سطح ملي و هم در سطح بين‌المللي روند افزايشي داشته است و پيش‌بيني مي‌شود با افزايش تواتر وقوع سيلاب‌ها در اثر تغيير اقليم، اين روند افزايشي در دهه‌هاي آينده ادامه يابد. تجارب تندسيلاب‌هاي مرگبار كشور كه در مرداد ماه 1401 در استهبان و امام‌زاده داوود، در فروردين 1398 در دروازه قرآن شيراز و در مرداد ماه 1366 در گلاب‌دره–دربند واقع شدند، مي‌تواند شرايط لازم براي جلب افكار عمومي و مسئولان را به بحث راهبردي ايمني عمومي فراهم كند. درست بعد از سيلاب‌هاي مرداد ماه ايران، بارش‌هاي مهيبي با شدت حداكثر 140 ميلي‌متر بر ساعت در سئول پايتخت كره جنوبي روي داد و با وجود جمعيت 10 ميليون نفر و آبگرفتگي مناطق حساس از جمله ايستگاه‌هاي مترو، تعداد تلفات جاني كمتر از 10 درصد تلفات تندسيلاب‌هاي مرداد 1401 ايران بود. در ژاپن هم با شرايط هواشناسي، زمين‌شناسي، توپوگرافي بسيار نامساعدتر از ايران و با تراكم جمعيتي بسيار زياد در سيلاب‌دشتها، متوسط تلفات ساليانه سيلاب و زمين‌لغزش (حدود 78 نفر) از تعداد تلفات سيلاب‌هاي مرداد ايران كمتر است.  با توجه به موارد فوق و آمار تلفات زلزله‌ها و سيلاب‌هاي بزرگ 70 سال اخير، كاملاً مشخص است كه كارهاي بسيار زيادي در رابطه با كاهش كاستي‌هاي راهبردهاي ايمني عمومي از جمله مديريت سيلاب در كشور بايد انجام گردد. تجربه تخريب مجموعه متروپل آبادان در سال 1401 به وضوح حساسيت افكار عمومي به كم‌توجهي در رابطه با ايمني عمومي را مشخص ساخت.