تعيين عوامل مدل تصميم گيري انتخاب روش هاي آموزش و يادگيري در توسعه منابع انساني

ارائه يك راهنماي عملياتي براي انتخاب و به كارگيري روش هاي يادگيري در سازمان ها به عنوان يكي از ابزارهاي مورد استفاده مديران و كارشناسان آموزش در انتقال موثر آموزشي و ارتقاء بهينه فرآيندهاي آموزش تأثير ارزنده اي دارد. خلأ مدل نظري در اين زمينه و تقاضاي روز افزون سازمان ها براي تصميم گيري در سازمان ها، انگيزه اصلي نويسنده جهت پژوهش و بسط شده است. رويكرد پژوهشي مورد استفاده در اين پژوهش آميخته مي باشد. در بخش كيفي پژوهش براي مدل سازي نظري از روش پژوهش نظريه اي بهره گرفته شده است و در بخش كمي از روش پيمايش استفاده گرديد. در بخش كيفي پس از انتخاب متخصصين از ميان مديران و كارشناسان آموزش به صورت هدفمند (از نوع گلوله برفي) تلاش شده با استفاده از روش نيمه ساختار يافته عوامل اصلي مدل تصميم گيري تعيين شود. مشاركت كنندگان در اين بخش 12 نفر از متخصصين بودند و نتايج پژوهش بخش كيفي با روش تحليل مضمون استخراج گرديد براي بخش كمي با استفاده از روش پيمايشي، ابتدا روايي سوالات با روش CVR مورد تأييد متخصصين قرار گرفت و بعد از توزيع و گردآوري آن ها با استفاده از آزمون هاي كولموگروف- اسميرنوف، آزمون T و شاخص هاي مركزي مورد تحليل قرار گرفت و بعد از آن عوامل موثر در تعيين روش هاي آموزش و توسعه منابع انساني تعيين شد و براي وزن دهي به آن ها تحليل سلسله مراتبي (AHP) و نرم افزار Expert choice استفاده شد. عوامل موثر بعد ازشناسايي با ضريب وزني شامل سطح مخاطبين (0.161)، دامنه برنامه توسعه شايستگي (0.162)، سطح پوشش دهي شايستگي (0.139)، هدف توسعه شايستگي (0.044)، ميزان هزينه تخصيص براي توسعه شايستگي (0.284)، مدت زمان مطلوب توسعه شايستگي (0.067)، امكان تجربه واقعي پديده هاي شايستگي توسط فراگير(0.076) و مدت زمان انتقال يادگيري مطلوب (0.064) مي باشند. براي كاربردي سازي و جهت دهي بر كاربردي سازي يافته ها، نتايج بدست آمده در قالب يك نرم افزار تصميم گيري كاملا كاربردي ارائه گرديد كه به سازمان قدرت تصميم گيري را ارائه دهد.