بررسي و آسيب شناسي آموزش هاي سازماني مهندسان صنعت آب و برق برمبناي الگوي (ADDIE)

آموزش هاي سازماني مشروط به اينكه با توجه به اصول و روش هاي علمي پايه‌گذاري شود به‌عنوان يك عامل توانمند ساز، نقش مهمي در بروز رساني دانش، مهارت و نگرش كاركنان دارد. در همين راستا، هدف پژوهش حاضر، ارزيابي و شناسايي محدوديت هاي آموزش سازماني مهندسان صنعت آب و برق است. رويكرد پژوهش تركيبي بود كه در بخش كمي، از روش پيمايشي و در بخش كيفي از پديدارشناسي استفاده شده است. ابزار بخش كمي، پرسشنامه محقق ساخته و بخش كيفي مصاحبه نيمه ساختاريافته بود. شركت كنندگان بخش كمي، مهندسان آموزش‌ديده، طي سال 1400 به تعداد 900 نفر و در بخش كيفي مدرسان و كارفرمايان صنعت آب و برق بوده اند. حجم نمونه در بخش كمي، به روش نمونه‌گيري تصادفي ساده و با استفاده از جدول مورگان 269 نفر تعيين شد و در بخش كيفي با توجه به سطح اشباع نظري با 20 نفر مصاحبه شد. به‌منظور تحليل اطلاعات كمي از نرم‌افزار SPSS و براي تحليل اطلاعات كيفي از روش تحليل مضمون استفاده‌شده است. بر اساس يافته‌هاي بخش كمي پژوهش، وضعيت موجود آموزش سازماني مهندسان صنعت آب و برق در هر 5 بعد آموزش در حد متوسط و پايين‌تر از متوسط است و بر اساس يافته‌هاي بخش كيفي، عمده ترين محدوديت‌هاي نظام آموزش شغلي سازماني مشتمل بر محدوديت‌هاي فرايندي، انگيزشي، فرهنگي و ساختاري اداري است. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه آموزش هاي سازماني صنعت آب و برق از كيفيت لازم برخوردار نيست؛ مشكلات فرهنگي و بي توجهي به جايگاه آموزش، فقدان مشوق‌هاي انگيزشي، مشكلات ساختاري اداري و مشكلات فرايندي و عدم تبعيت آموزش هاي سازماني از رويكردهاي علمي و منطقي در ايجاد اين وضعيت تأثيرگذار است.