برجسته سازي زباني در سوره قمر بر اساس نظريه ((جفري ليچ))

ساختار زبان قرآن كريم از وجوه مختلفي با زبان ديگر متون تفاوت دارد و به عنوان عيار زبان عربي محسوب مي شود. عوامل مختلفي سبب شده كه زبان قرآن، تأثيرگذار، پرمعني و هدفمند باشد. از زواياي مختلفي مي‌توان به اين خصيصه زباني به نظاره نشست و آن را اثبات كرد. يكي از اين ويژگي‌هاي منحصر به فرد، خاصيت برجستگي و برجسته‌سازي هاي هدفمند است كه هم در قالب ساختار و هم در قالب محتواست. دراين پژوهش نظريه جفري ليچ به عنوان يكي از نظريه‌هاي شاخص در حوزه برجسته‌سازي متني در سوره قمر كه به دليل محتوا و پيام خاصش، سرشار از هنجارگريزي‌ها و قاعده‌افزايي‌هاست مورد تطابق قرار گرفت. رهآورد اين تحقيق كه به شيوه توصيفي_تحليلي صورت گرفته، اين است كه برجسته‌سازي به دو شيوه هنجارگريزي و قاعده-افزايي‌هاي متعدد با هدف ابلاغ پيام به مخاطبان به طور گسترده در سوره قمر كاربرد داشته است. در اين ميان هنجارگريزي‌هاي نحوي، معنايي و واژگاني بيش از ديگر اقسام هنجارگريزي در آن رخ داده است. انواع توازن‌هاي آوايي، نحوي و واژگاني هم از مصاديق قاعده افزايي با هدف آهنگين ساختن زبان سوره و قراردادن آن در خدمت اهداف و پيام سوره صورت گرفته است.