فراشعر در شعر عربي و فارسي با تكيه بر نمونگزين هايي از چند شاعر شناخته شده‌ فارسي و عربي

انديشمندان و بزرگان فلسفه و ادبيات همواره سعي كرده اند شعر را تعريف و آن گونه كه فهم آنان اقتضا مي كند به بيان خصايص آن بپردازند. شعر، يكي از مظاهر آثارحيات عقلاني آدمي است كه در رهگذر تحليل ها و تفسيرهاي منتقدان و شعر شناسان از هويت شعر، شناخت آن به عنوان يكي از هنرهاي زيبا، از ديدگاه خود شاعران مقوله‌ مهم و قابل توجهي است كه ورود به آن، بدون شك، جهان بيني تازه اي را درشعر شناسي به روي ما خواهد گشود. اين نگرگاه به شعركه درسال هاي اخير با نام «فراشعر» و درعربي «الميتاشعر» و به انگليسي«Metapoetry» مطرح شده عبارت است از شعري كه به موضوع شعر مي پردازد. اينكه شعر«فرزند شاعر» باشد يا «محصول بي تـابي آدمـي» يا «مولود حوادث زندگي» يا «حادثه اي در زبان» يا «كلامي مخيّل...» يا هر چيز ديگري كه ناقدان و اهل ادب گفته اند، همه ازنگاه بيروني وغير شاعر به شعر است. جذابيت شعر درآنجا بيشتر آشكار مي شود كه خالق شعر، يعني شاعر و از درون شعر بگويد شعر چيست. ما در اين مقاله سعي كرده ايم با روش توصيفي ـ تحليلي به بررسي فراشعر در شعر عربي و فارسي با تكيه بر نمونگزين هايي از چند شاعر شناخته شده در هر دوزبان بپردازيم.