ارزيابي طرح ساماندهي مسيل جنوبي شهر نجف‌آباد بر پايه روابط بين مولفه‌هاي طبيعي و انساني هويت محلي و حس مكاني

مسيل ها يكي از اجزاي شهرها هستند كه به عنوان زهكش طبيعي عمل كرده و با تخليه رواناب حاصل از بارندگي هاي سيل آسا، شهر را از خطر تخريب مصون مي دارند. امروزه مديران شهري سعي مي كنند كه از اين ظرفيت طبيعي استفاده ديگري هم ببرند و با كاشت درخت، نصب مبلمان شهري، ايجاد مسيرهاي پياده روي و دوچرخه سواري و... محيط مفرح و شادابي را ايجاد نموده و حس مكاني شهروندان را تقويت نمايند تا تعلق و دلبستگي آن ها به محيط افزايش پيدا كرده و از فشارهاي زندگي در محيط شهري نيز كاسته شود. اما در اين بين، همواره بايد مراقبت نمود كه اين بهره برداري مضاعف منجر به تغيير اساس و ساختار مسيل نشده و آن را از مدار كاربري اوليه خارج نسازد. در محدوده جنوبي شهر نجف آباد نيز يك مسيل طبيعي وجود داشته كه شهرداري با اجراي طرحي در صدد ساماندهي و بهره برداري بيشتر از آن برآمد. هدف از اين پژوهش، بررسي و تحليل اين طرح بر پايه روابط بين مولفه هاي طبيعي و انساني هويت محلي و حس مكاني بوده است. اين تحقيق كاربردي با استفاده از روش هاي كتابخانه اي، ميداني و پيمايشي و تكيه برآمارتوصيفي و استنباطي حاصل از 360 پرسشنامه در قالب نرم افزار spss20 صورت گرفته است. نتايج به دست آمده نشان مي دهد كه در اجراي اين طرح به مولفه هاي انساني بيش از مولفه هاي طبيعي توجه شده است. از آنجايي كه احساس مكاني شكل گرفته در شهروندان نيز بيشتر مرتبط با مولفه هاي انساني است، اين موضوع به طور ضمني نشان دهنده نوعي غفلت زدگي از كاربري طبيعي اين مسيل تلقي مي شود كه مي تواند زمينه ساز شكل گيري مخاطرات آتي باشد.