بهبود خروجي‌هاي نوآوري با تمركز بر شاخص انگيزش كارآفريني: رويكرد پويايي‌شناسي سيستم‌ها

پژوهش حاضر به بررسي امكان بهبود خروجي‌هاي نوآوري ايران با تمركز بر عوامل اثرگذار بر شاخص انگيزش كارآفريني با استفاده از رويكرد پويايي‏شناسي سيستمي پرداخته و براي توضيح رابطه مبهم ميان كارآفريني و نوآوري، از شاخص انگيزش كارآفريني استفاده كرده است. بدين منظور، داده‌هاي پژوهش از گزارش‌هاي بين‌المللي كارآفريني و نوآوري استخراج و سپس روابط علي و معلولي ميان متغيرها با استفاده از نرم‌افزار ونسيم DSS طراحي و در بازه‌ي زماني 1387-1419 براي ايران شبيه‌سازي شد. پس از اعتبارسنجي الگوي پژوهش، سياست‌هاي بهبود شاخص‌هاي خروجي‌هاي نوآوري مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان مي‌دهد، برخلاف پژوهش‌هايي كه نشان دادند، فساد به‌عنوان روان‌ كننده چرخ اقتصاد، محركه خوبي در جهت افزايش كارآفريني فرصت‌گرا از طريق اثرات رشوه، مي‌باشد، رابطه ميان فساد با نسبت كارآفرينان فرصت‌گرا به اجباري، معكوس و دوطرفه است؛ بنابراين، سياست‌هاي كنترل فساد نظير ثبات سياسي اثر قابل‌توجهي بر بهبود امتياز شاخص انگيزش كارآفريني و خروجي‌هاي نوآوري دارند. اين پژوهش نشان مي‌دهد در زمان اعمال سياست‌هاي حمايتگر نظير آزادي كسب‌وكار، رقابت، فساد را كاهش مي‌دهد. چراكه كارآفرينان فرصت‌گرا، با تشديد رقابت محلي منجر به كاهش اخذ رانت توسط مقامات دولتي مي‌شوند؛ بنابراين كارآفريني فرصت‌گرا نسبت به اجباري، شرايط ارتقاء رقابت، تغييرات نهادي و كنترل فساد را فراهم مي‌سازد و منجر به ارتقاء نوآوري مي‌شود.