تأثير فرهنگ‌سازي با تكيه بر سنت‌هاي الهيِ موجود در آيۀ ۷ سورۀ ابراهيم، بر ايجاد نشاط و اميد در جامعه

ايجاد روحيۀ نشاط و اميد در جامعه، ضمن فوايد گوناگون، موجب مي‌شود مردم با انرژي مضاعف تلاش كنند و در سايۀ اين فعاليت‌هاي پرشور، پيشرفت همه‌جانبه در عرصه‌هاي مختلف حاصل شود. اكنون سؤال اين است كه چگونه نشاط و اميد را در جامعه ايجاد كنيم و سطح آن را ارتقا دهيم؟ در اين تحقيق با روش توصيفي‌تحليلي، آيۀ ۷ سورۀ ابراهيم بررسي و معلوم شد كه اين آيه حاكي از دو سنت الهي در رابطه با آثار شكرگزاري و كفران نعمت است. روحيۀ شكرگزاري و دوري از كفران، عاملي بي‌بديل در ايجاد و ارتقاي سطح اميد، شادي، شور و تكاپو، تلاش، قدرشناسي و مثبت‌نگري است. هدف اين تحقيق، اثبات اين مدعاست كه سنن الهي اين آيه با توجه به ويژگي‌هايش‌، پيامي دارد كه موجب مي‌شود فرهنگ‌سازي عمومي طبق آن، نقش چشمگيري در ايجاد روحيۀ شكر و دوري از كفران و در‌نتيجه، گسترش نشاط و اميد در جامعه داشته باشد. در اين راستا، پس از تعريف سنت‌ها و بررسي ويژگي‌هاي آن‌ها، به اثبات وجود دو سنت در آيۀ ۷ سورۀ ابراهيم پرداخته شده است؛ سپس تأثير هريك از ويژگي‌هاي اين دو سنت بر تبلور روحيۀ شكر و دوري از كفران بررسي گرديد. در ادامه اثر اين روحيه در ايجاد نشاط و اميد مورد توجه قرار گرفت و در‌نهايت، با الهام از روش فرهنگ‌سازي قرآن، چگونگي فرهنگ‌سازي عمومي طبق پيام اين آيه تبيين گرديد.