پنجره ‌هاي تعاملي و قطعه ‌هاي كوچك صميميت : مطالعه‌ كيفي روابط و تعاملات غيررسمي جوانان در شهر يزد

يكي از بسترهاي زمينه ‌ساز شكل‌ گيري و تقويت اعتماد متقابل بين مردم، روابط اجتماعي است. در صورتي كه روابط غيررسمي، بر پايه‌ي نوعي تعاملات عميق عاطفي و دور از منفعت‌طلبي‌هاي فردي باشد، نه تنها تلطيف‌گر فضاي اجتماع است بلكه شرايط ارتقاي اعتماد اجتماعي را تسهيل مي‌كند. پژوهش حاضر به بررسي نوع روابط و تعاملات، نحوه‌ي تداوم و كيفيت آن در روابط غيررسمي در بين مصاحبه ‌شوندگان پرداخته است. در اين راستا، مصاحبه هايي عميق با استفاده از روش كيفي و بر اساس رويكرد تفسيري انجام گرفت. در طراحي روش‌شناسي نيز، نظريه زمينه‌اي استفاده شد كه با رويكرد عيني‌ گرايي اشتراوس و كوربين، روايت‌ها تحليل شد. جامعه‌ي هدف پژوهش، جوانان شهر يزد بودند كه 20 نفر از آنان به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و از طريق مصاحبه،‌ اطلاعات مورد نياز استخراج شد. «قطعه‌هاي كوچك صميميت در روابط» عنوان پديده‌اي است كه بازنماي روابط و معاشرت‌هاي صورت گرفته در بين مصاحبه‌شوندگان بوده است. اين اصطلاح بازگو‌كننده‌ي فقدان وسعت و ژرفاي روابط و عمق صميميت در آن‌ مي‌باشد. به عبارت ديگر، بازگو كننده‌ي رابطه‌هايي خرد شده و بسط نيافته با خانواده، دوستان و آشنايان بوده است كه علي‌‌رغم ارتباط با هر كدام از گروه‌ها، روابط منفك و جدا بوده و ارتباط زنجيره‌اي شكل نيافته است. ضمن آن‌كه صميميت در ابعاد كوچك، فاقد وسعت قلمرو و ژرفاي عاطفي بوده و عمق اين ارتباط با دوستان چندان تعريف نشده و معاشرت با دوستان و آشنايان در يك خلأ صميميت با مراوده‌هاي سطحي، به مراتب ضعيف‌تر و كمرنگ‌تر از ارتباطات خانوادگي ديده شده است.