مقايسه اثربخشي درمان اكت و درمان شناختي-درماني بر اميد به زندگي و هموگلوبين خون در بيماران مبتلا به تالاسمي ماژور

زمينه و هدف: بيماران تالاسمي با طيف وسيعي از چالش هاي رواني و باليني جدي همراه هستند و مانند هر بيماري مزمن ديگر، وضعيت روانشناختي افراد تحت تأثير قرار مي گيرد. هدف اين پژوهش مقايسه اثر بخشي درمان اكت و درمان شناختي- رفتاري بر اميد به زندگي و ميزان هموگلوبين در مبتلايان به تالاسمي ماژور بود.مواد و روش ها: روش تحقيق نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون با گروه گواه بود. تعداد 75 بيمار تالاسمي ماژور مراجعه كننده به بيمارستان امام علي شهرستان كرج كه شرايط ورود به پژوهش را داشتند، شناسايي و به صورت تصادفي در سه گروه 25 نفري (دو گروه مداخله و يك گروه كنترل) اختصاص يافتند. براي گروه اول درمان اكت در 8 جلسه و گروه دوم درمان شناختي رفتاري در 8 جلسه اجرا شد و گروه كنترل مراقبت معمول را دريافت كردند.يافته ها:  جهت تجزيه و تحليل داده ها، از آزمون تحليل واريانس آميخته استفاده شد. نتايج نشان داد كه تاثير درمان  اكت و درمان شناختي-رفتاري بر افزايش اميد به زندگي در بيماران تالاسمي ماژور موثر ( P=0/001) و نسبت به گروه گواه از نظر آماري معني دار بود. همچنين افزايش ميانگين اميد به زندگي در درمان اكت بيشتر از درمان شناختي-رفتاري بود و از لحاظ آماري معني دار بود(P 0/001) . ولي در ميزان هموگلوبين خون تفاوت معني داري بين گروه هاي آزمايشي و گروه گواه مشاهده نشد.نتيجه‌گيري: با توجه به  اثر بخشي درمان (اكت) و درمان شناختي-رفتاري بر اميد به زندگي در مبتلايان به تالاسمي ماژور، مي توان از نتايج اين پژوهش در كاربرد هاي واقعي استفاده كرد.