تأثير مقدار نانوسلولز در نانوكامپوزيت‌هاي هيدروژلي بر روي استحكام سله‌هاي ايجاد شده (مطالعه موردي: ماسه‌بادي كوير سيازگه ابوزيدآباد)

حفظ ساختار خاك و ثبات آن، به‌ويژه در مناطق خشك و نيمه‌خشك كه خاك داراي ثبات ساختاري ضعيف بوده، ضروري ‌است. تخريب خاك و سله‌هاي آن مي‌تواند باعث فرسايش بادي و بيابان‌زايي شود. هدف از اين مطالعه، بررسي اثر استفاده از مالچ نانوكامپوزيتي هيدروژلي در تثبيت سطوح ماسه‌اي است. به‌منظور بررسي ميزان فرسايش پذيري نمونه‌هاي تيمار شده با مقادير مختلف نانوكامپوزيت هيدروژلي از آزمايش تونل بادي استفاده شد. مقاومت فشاري نمونه‌ها از طريق نفوذسنج دستي اندازه‌گيري شد. نانوكامپوزيت‌هاي تهيه شده با استفاده از تصاوير ميكروسكوپ الكتروني روبشي (FE-SEM)، طيف سنجي مادون قرمز (FTIR) و پراش پرتو ايكس(XRD) مورد بررسي قرار گرفتند. نتايج حاصل از تونل بادي نشان داد كه اضافه‌كردن نانوكامپوزيت هيدروژلي به نمونه‌ها باعث بهبود 100 درصدي نرخ فرسايش‌پذيري خاك در برابر باد با سرعت 15m/s در مقايسه با نمونه شاهد شد. ايجاد اتصال در بين ذرات ماسه از طريق پاشش نانوكامپوزيت هيدروژلي عامل بهبود خاصيت فرسايش‌پذيري ماسه است. اندازه‌گيري مقاومت مكانيكي نمونه‌هاي تيمار شده بعد از 30 روز نشان داد كه ميزان مقاومت سله‌هاي تشكيل شده با افزايش مقدار نانوذره سلولزي در كامپوزيت افزايش پيدا كرد كه مي‌توان آن را به‌دليل افزايش سطح بالاي نانوذره و امكان اتصالات بيشتر بستر پليمري نانوكامپوزيت با ذرات ماسه بيان كرد. درحالي كه قطر سله تشكيل شده با افزايش غلظت تغيير چنداني از خود نشان نداده و نمونه تيمار شده با نانوكامپوزيت‌هاي حاوي 3 درصد نانوذره در قياس با نمونه‌هاي ديگر ضخامت و مقاومت بيشتري داشت.