همدلي شناختي و عاطفي در افراد با سطوح بالا و پايين ناگويي هيجاني: نقش واسطه‌اي الگوي نگاه به تصاوير چهره‌اي

هدف: هدف از پژوهش حاضر مقايسه‌ي همدلي شناختي و عاطفي در افراد با سطوح ناگويي هيجاني بالا و پايين با ميانجي‌گري الگوي نگاه (مدت زمان تا اولين تثبيت در چشم‌ها و ميزان نگاه بر دهان) بود. روش: روش پژوهش علي‌مقايسه‌اي بود. جامعه‌ي پژوهش را دانشجويان دانشگاه‌هاي شهر تهران تشكيل دادند كه از بين آنها به صورت در دسترس 41 نفر انتخاب شدند. شركت‌كنندگان به پرسشنامه‌ي ناگويي هيجاني تورنتو (باگبي، پاركر و تيلور، 1994) پاسخ داده و بر اساس نمره‌ي اين پرسشنامه به دو گروه با ناگويي هيجاني بالا و پايين تقسيم شدند. سپس در تكليف همدلي براي درد (تيمرز و همكاران، 2018) شركت كردند، در حالي كه حركات چشم‌هايشان ثبت مي‌شد. داده‌ها با استفاده از تحليل مسير بررسي شد. يافته‌ها: افراد با سطح ناگويي هيجاني بالا نسبت به افراد با سطح ناگويي هيجاني پايين همدلي شناختي (0.005 = p) و عاطفي (0.020 = p) پايين‌تري از خود نشان داده‌اند. همچنين اين افراد كمتر و ديرتر به چشم‌هاي چهره‌ي هدف نگاه كرده و در مقابل بيشتر به دهان نگاه كرده‌اند (0.026 = p). در نهايت مدت زمان تا اولين نگاه به چشم‌ها ميانجي‌گر رابطه‌ي ناگويي هيجاني و همدلي شناختي و مدت‌زمان نگاه به دهان ميانجي‌گر رابطه‌ي ناگويي هيجاني و همدلي عاطفي بود. نتيجه‌گيري:‌ بر مبناي نتايج اين پژوهش، الگوي نگاه به تصاوير برانگيزاننده‌ي همدلي با كاهش همدلي افراد با ناگويي هيجاني رابطه دارد و بخشي از همدلي عاطفي و شناختي پايين اين افراد به اختلال آن‌ها در زمينه‌ي رديابي چهره‌ها مرتبط است.