مقايسه اثربخشي درمان تركيبي فراتشخيصي، ذهن‌آگاهي، رفتاردرماني ديالكتيكي با CBT بر انعطاف‌ناپذيري روانشناختي درد افراد مبتلا به درد مزمن

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي درمان تركيبي فراتشخيصي، ذهن آگاهي و رفتاردرماني ديالكتيكي با درمان شناختي رفتاري بر انعطاف ناپذيري روانشناختي درد در افراد مبتلا به درد مزمن همبود با مشكلات هيجاني انجام شد. روش: روش پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون – پس آزمون- پيگيري با گروه گواه بود. روش نمونه گيري، هدفمند بود. بدين ترتيب كه از ميان افراد مبتلا به اختلال درد مزمن همبود با مشكلات هيجاني، تعداد 45 نفر انتخاب شد و سپس در سه گروه درمان تركيبي، رفتاردرماني شناختي و گروه گواه گمارده شد. از مقياس انعطاف ناپذيري روانشناختي درد استفاده شد. از روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر استفاده شد. يافته‌ ها: نتايج نشان داد كه تأثير زمان اندازه‌ گيري، اثر متقابل بين زمان اندازه‌ گيري و گروه، و تأثير گروه بر ميانگين نمرات اجتناب از درد، آميختگي شناختي و انعطاف‌ ناپذيري روانشناختي درد كل معنادار بود. ميانگين نمرات اجتناب از درد و انعطاف‌ ناپذيري درد كل در گروه‌ هاي درمان تركيبي و درمان شناختي رفتاري، به طور معناداري كمتر از گروه گواه شدند، اما گروه درمان تركيبي با گروه درمان شناختي رفتاري تفاوت معناداري نداشت. ميانگين نمرات آميختگي شناختي گروه درمان تركيبي به طور معناداري كمتر از گروه هاي درمان شناختي رفتاري و گواه شد. نتيجه‌ گيري: درمان تركيبي و درمان شناختي رفتاري را مي‌ توان به صورت درمان كاربردي براي كاهش انعطاف ناپذيري روانشناختي درد در افراد مبتلا به درد مزمن همبود با مشكلات هيجاني استفاده نمود. بنابراين، پيشنهاد مي شود اين درمانها در بيماران مبتلا به درد مزمن به كار گرفته شود.