تلفيق شاخص هاي ژئوتكنيكي و زيست محيطي با استفاده از روش فازي تصميم گيري چند شاخصه تاپسيس

در اكثر پروژه ها از ميان فاكتورها ، عوامل و شاخص هايي كه براي ارزيابي زيست محيطي پروزه ها در نظر گرفته ميشوند، غالبا به آنهايي پرداخته مي‌شود كه بيشتر جنبه زيست محيطي محض دارند. به نظر مي‌رسد در مرحله انتخاب و براي تصميم گيري در مورد برتري نسبي يك پروژه نسبت به ساير موارد، در كنار ارزيابي هاي زيست محيطي مي‌توان از پارامترها و تكنيك هاي ديگري نيز كمك طلبيد. ژئوتكنيك زيست محيطي بخشي از دانش زمين شناسي مهندسي است كه به مسائل زيست محيطي و ژئوتكنيكي نگاهي توام دارد. در اين تحقيق براي نخستين بار تلاش شده است مسايل و فاكتورهاي زيست محيطي در كنار ديدگاه هاي ژئوتكنيك مد نظر قرار گيرد. براي اين منظور استانداردهاي مختلف مربوط به آب و خاك در زمينه هاي مختلف شرب و كشاورزي و ژئوتكنيك مورد بررسي قرار گرفته و به كمك تكنيك تصميم گيري چند شاخصه تاپسيس فازي ارزيابي شده است. چهار شبكه هاي آبياري و زهكشي خيرآباد ( جنوب شرق خوزستان) اوان(شمال غرب خوزستان)، رامهرمز (شرق خوزستان) و دشت آزادگان(غرب خوزستان)، در اين تحقيق مورد استفاده قرار گرفت. در رتبه بندي نهايي فازي بر اساس شاخص شباهت، شبكه آبياري و زهكشي اوان در شمال غرب خوزستان با بيشترين مقدار شاخص شباهت، بهترين شرايط و شبكه آبياري دشت آزادگان در غرب خوزستان بدترين شرايط را به خود اختصاص دادند.