اثر گلوكز، فروكتوز و ساكارز بر عمر گلجاي، آنزيم‌هاي آنتي‌اكسيداني و برخي شاخص‌هاي فيزيولوژيك گل شاخه‌بريده ميخك رقم ’ يلو كندي ‘

ميخك يكي از مهم ترين گل هاي شاخه بريده جهان است كه ماندگاري كوتاه آن موجب كاهش بازارپسندي اين گياه شده است. استفاده از قندها در محلول گلجاي، عمر پس از برداشت گل هاي شاخه بريده را افزايش مي دهد. به منظور بررسي اثر سطوح مختلف (صفر، 50 و 100 گرم بر ليتر) سه نوع قند (گلوكز، فروكتوز و ساكارز) و دو زمان كاربرد قند (24 ساعت اول و 24 ساعت دوم پس از برداشت، سال 1398) بر عمر پس از برداشت گل هاي شاخه بريده ميخك رقم ’يلو كندي‘، آزمايشي فاكتوريل در قالب طرح كاملاً تصادفي در سه تكرار اجرا شد. نتايج نشان داد كه اثر سطوح مختلف قندها روي همه صفات مورد بررسي معني دار بود. هر سه سطح قندها در هر دو زمان كاربرد، باعث افزايش عمر گلجاي و بهبود صفات وابسته به آن شدند. بيشترين عمر گلجاي (18 روز) در گل هاي شاخه بريده تيمارشده با 50 گرم بر ليتر گلوكز در 24 ساعت اول به دست آمد كه با تيمارهاي 100 گرم بر ليتر گلوكز، فروكتوز و ساكارز در 24 ساعت اول تفاوت معني داري نداشت. بيشترين جذب آب، بيشترين ماده خشك، كمترين فعاليت آنزيم هاي پراكسيداز و سوپراكسيد ديسموتاز و كمترين مقدار مالون دي آلدئيد در تيمار 50 گرم بر ليتر گلوكز در 24 ساعت اول حاصل شد. بيشترين مقدار پروتئين گلبرگ، كلروفيل a، b و كلروفيل كل با كاربرد 50 گرم بر ليتر گلوكز در 24 ساعت دوم به دست آمد. كاربرد قندها در 24 ساعت اول در بهبود عمر گلجاي مؤثرتر از كاربرد اين تركيبات در 24 ساعت دوم بود. بنابراين، كاربرد گلوكز ترجيحاً در ساعات اوليه برداشت به عنوان تركيب افزايش دهنده ماندگاري پس از برداشت گل شاخه بريده ميخك رقم ’يلو كندي‘ توصيه مي‌شود.