نقش پيش‌بيني‌كننده اضطراب ناشي از كرونا و سطوح فعاليت بدني بر اختلال خوردن دانشجويان در دوران پاندمي كرونا

سابقه و هدف: اختلال خوردن يكي از شايع‌ترين اختلالات گزارش شده در بين دختران نوجوان و جوان است. هدف پژوهش حاضر تعيين ارتباط ﺑﻴﻦ اختلال خوردن (نگرش تغذيه‌اي) با دانش تغذيه اي، سطح فعاليت بدني و اضطراب ناشي از كرونا در دانشجويان دختر بود. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع مقطعي همبستگي بود. جامعه‌ آماري شامل دانشجويان دختران دانشگاه فرهنگيان مشهد، پرديس شهيد هاشمي نژاد (655 نفر) در سال تحصيلي 1399-1400 بود كه از بين آنها تعداد 247 دانشجوي دختر به طور تصادفي انتخاب شدند و پرسشنامه هاي مربوط به دانش تغذيه، اختلال خوردن، اضطراب ناشي از كرونا، سطح فعاليت بدني و شاخص هاي آنتروپومتريكي وابسته به سلامتي را تكميل كردند. آزمون هاي كولموگراف اسميرنوف، پيرسون و رگرسيون خطي با نرم افزار SPSS ويرايش 21 استفاده شد. نتايج: بين اختلال خوردن با اضطراب ناشي از كرونا و سطح فعاليت بدني رابطه معناداري وجود داشت (0/01˂P). نتايج رگرسيون خطي نشان داد اضطراب ناشي از كرونا مي تواند پيش‌بيني‌كننده اختلالات خوردن در دانشجويان دختر باشد (0/01 ˂P). با وجود ارتباط منفي معنادار بين اختلال خوردن با سطح فعاليت بدني، با اين حال، مدل رگرسيوني نشان داد كه سطح فعاليت بدني نمي تواند پيش‌بيني‌كننده اختلال خوردن در اين افراد باشد (0/05˂P). نتيجه‌گيري: در شرايط بحراني مانند همه‌گيري كرونا، افزايش سطح اضطراب موجب شيوع بالاتر اختلالات خوردن مي شود. به نظر مي رسد كاهش سطح اضطراب و شيوه هاي كنترل اضطراب مي تواند به بهبود اختلالات خوردن در دانشجويان دختر كمك كند.