بررسي تأثير الزامات سياستگذاري داده باز بر هم افزايي نهادهاي سياستگذار در آموزش و پرورش ايران

يافته ‌هاي پژوهشي بر كژكاركردي فرايند سياستگذاري در آموزش و پرورش ايران دلالت دارند. سهمي از اين ناكارآمدي به ناهمكنشي كاركردي و عدم انسجام نهادهاي بخشي و فرابخشي سياستگذار در اين حوزه، به دليل عدم دسترسي به اطلاعات نظام ‌مند مربوط مي‌ شود. سياستگذاري داده باز رويكردي جديد است كه سعي در افزايش مشاركت افراد و نهادهاي گوناگون در فرايند سياستگذاري عمومي دارد. در اين راستا هدف اصلي پژوهش حاضر بررسي تأثير سياستگذاري داده باز بر هم‌ افزايي نهادهاي سياستگذار در آموزش و پرورش ايران بوده است. رويكرد روش‌ شناسي پژوهش از نوع تركيبي (متوالي- اكتشافي) بوده است. در گام كيفي پژوهش به‌ منظور شناسايي عوامل مؤثر بر هم‌ افزايي نهادهاي سياستگذار، 13 نفر از خبرگان سياستگذاري آموزش و پرورش ايران كه تجاربي ارزشمند در حوزه وزارت، مجلس شوراي اسلامي و شوراي عالي انقلاب فرهنگي و غيره داشتند، با روش نمونه‌ گيري هدفمند/گلوله برفي انتخاب شدند. فرايند مصاحبه عميق نيمه ‌ساختارمند تا رسيدن به مرحله اشباع نظري ادامه يافت. طي اين مرحله 45 عامل در قالب چهار بعد محتوايي، فرايندي، ساختاري و ارتباطي شناسايي شدند. يافته ‌هاي بخش كمي نشان دادند كه متغير الزامات سياستگذاري داده باز توان تبيين حدود 67 درصد از تغييرات واريانس متغير هم ‌افزايي نهادهاي سياستگذار را در آموزش و پرورش داشته است. بيشترين تأثير اين الزامات نيز بر ابعاد فرايندي و ساختاري متغير هم‌ افزايي با حدود 57 درصد بوده است.