تأثير فرسايش انرژي رواني بر تصميم‌گيري تحت شرايط حواس‌پرتي در بازيكنان ماهر زن فوتبال

پژوهش حاضر با هدف بررسي فرسايش انرژي رواني، كنترل توجه و تصميم‌گيري در فوتباليست‌هاي ماهر زن انجام شد. روش تحقيق نيمه‌آزمايشي و از نظر هدف كاربردي بود و در چارچوب طرح درون‌گروهي با پيش‌آزمون و پس‌آزمون انجام گرفت. جامعۀ آماري شامل فوتباليست‌هاي ماهر زن حاضر در ليگ برتر استان تهران در سال 1396 بود. شركت‌كننگان 40 بازيكن ماهر زن فوتبال با ميانگين سني 2.03+23.950 سال بودند كه سابقۀ شركت در مسابقات به مدت هشت سال يا بيشتر دارند. نمونه‌ها به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفي به دو گروه فرسايش انرژي رواني و عدم فرسايش انرژي رواني تقسيم شدند. براي گردآوري داده‌ها از پرسشنامۀ اطلاعات فردي، پرسشنامۀ سلامت عمومي، نرم‌افزار استروپ و نرم‌افزار تصميم‌گيري استفاده شد. گروه فرسايش انرژي رواني كه قدرت خودكنترلي آن‌ها با انجام تكليف قبلي (تكليف ناهمخوان استروپ[1]) در دو بلوك با 80 كوشش تخليه شد، تكليف تصميم‌گيري مبتني بر كامپيوتر شامل 180 تصوير مربوط به موقعيت‌هاي مختلف فوتبال را تحت شرايط حواس‌پرتي انجام دادند. از روش آماري تحليل مركب (2×2) با دستور SYNTAX با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخۀ 21 براي تحليل داده‌ها استفاده شد. يافته‌ها نشان داد فرسايش رواني موجب كاهش معني‍دار دقت و افزايش سرعت تصميم‌گيري (0.001 P) مي‌شود. با وجود اين، گروه عدم فرسايش رواني، افزايش معني‌داري را در دقت (0.003=P) و كاهش معني‌داري را در سرعت (0.001 P) تصميم‌گيري نشان داد. درمجموع مي‌توان گفت ايجاد فرسايش رواني از طريق خستگي ذهني موجب تخليۀ قدرت خودكنترلي مي‌شود و متعاقب آن تصميم‌گيري بازيكنان تضعيف مي‌شود.