معناسازي ضمني خود و ديگري در كتابهاي دوره متوسطه دوم ازطريق تحليل گفتمان ون دايك

‌هدف پژوهش حاضر بررسي معناسازي ضمني گفتمان خود و ديگري در كتابهاي دوره متوسطه دوم ازطريق تحليل گفتمان ون دايك است.  پژوهش حاضر از نظر ماهيت از نوع تحقيقات كيفي مبتني بر تحليل گفتمان و جامعه پژوهش شامل همۀ كتابهاي دوره متوسطه دوم (شاخه علوم انساني) و شيوه نمونه گيري هدفمند بود. روش گردآوري داده‌ ها ، اسنادي ازطريق بررسي منابع اوليه (7 كتاب درسي) و منابع ثانويه و واحد تجزيه و تحليل داده ها، بررسي واژگان، متن و پاراگرافها بود. يافته هاي پژوهش مبين آن است كه مؤلفان كتابهاي درسي منتخب با آگاهي از شيوه هاي بازتوليد قدرت در گفتمان، به برجسته سازي هويت مثبت خود و وجوه منفي ديگري از طريق كاربست راهبرد معناسازي ضمني پرداخته اند. باتوجه به يافته هاي پژوهش به برنامه ريزان درسي و مؤلفان تغيير اساسي در محتواي كتابهاي درسي از طريق معرفي بهتر، بيشتر و مدرن تر مفاهيم مرتبط با فرهنگ و تمدن اسلام و ايران ( مثبت انگاري خود ) به جاي تأكيد افراطي بر جنبه هاي منفي فرهنگهاي ديگر پيشنهاد مي شود.