گفتمان ‌كاوي داستان فريدون و ضحاك بر پايه تاريخ ‌گرايي نوين

نقد ادبي واكاوي لايه‌هاي معنايي متن برپايه‌ نظريه ‌هايي است كه بيشتر، از حوزه‌هاي ديگر علوم انساني گرفته شده ‌است. يكي از تازه‌ترين نظريه‌ها در اين زمينه تاريخ ‌گرايي نوين است كه در اواخر دهه‌ هفتاد و اوايل دهه‌ هشتاد ميلادي، استيون گرينبلَت آن را پايه‌گذاري كرد. برخلاف تاريخ‌گرايي سنتي كه از تأثير يك‌سويه‌ تاريخ بر ادبيات سخن مي‌گويد، تاريخ‌گرايي نوين به تأثير متقابل ادبيات و تاريخ بر يكديگر باور دارد. اين پژوهش داستان فريدون و ضحاك را برپايه‌ تاريخ‌گرايي نوين و با تكيه بر مطالعات كتابخانه‌اي و اسنادي، با رويكردي توصيفي ـ تحليلي بررسي و تحليل و معناي تازه‌اي از آن ارائه كرده‌ است. دستاورد پژوهش نشان مي‌دهد كه كشمكش گفتمان ايراني (فريدون و كاوه) با گفتمان انيراني در اين داستان بر سر قدرت است كه سرانجام به غلبه‌ گفتمان ايراني مي‌انجامد. شخصيت‌هاي اين داستان هريك نماينده‌ گفتماني در جامعه‌ داستان هستند. در آغاز، گفتمان انيراني گفتمان مسلّط و در قدرت، و گفتمان‌ ايراني در حاشيه و خارج از قدرت‌ است؛ اما در پايان داستان، وضعيت دگرگون مي‌شود. پيرنگ داستان حاصل كشمكش گفتمان‌ ايراني و انيراني بر سر قدرت است.