بررسي دوام بتن خودتراكم حاوي دوده‌‌ سيليسي و زئوليت در شرايط شبيه سازي شده مغروق، جزر و مد و پاشش آب خليج فارس

سالهاست كه درياي خليج فارس بدلايلي همچون رطوبت، دما، كلرايد زياد و جغرافياي بسته آن محيط بسيار مخرب براي دوام سازه هاي بتني بوده و يافتن طرح هاي با دوام مهم است. در اين پژوهش به ‌منظور بررسي اثر استفاده از افزودني هاي زئوليت و دوده ي سيليسي بصورت مخلوط هاي سه و چهارجزئي، بر دوام بتن هاي خودتراكم حاوي پودر سنگ آهك در شرايط مختلف روياروئي آب درياي خليج فارس (مغروق، جزر و مد و پاشش)، نمونه ‌هاي بتن و ملات خودتراكم با نسبت آب به مواد سيماني ثابت 0/45 و مواد سيماني380 كيلوگرم بر مترمكعب حاوي 8% دوده ي سيليسي يا 15% زئوليت ساخته شد. پس از 7 روز عمل آوري در محلول كلسيم هيدروكسايد، تمامي طرح مخلوط ها در معرض هر سه شرايط روياروئي (مغروق، جزر و مد و پاشش) در دستگاه تعبيه شده قرار گرفتند. پس از انجام آزمايش هاي كارآيي بتن و ملات تازه، از نمونه هاي بتن آزمايش هاي مقاومت فشاري و الكتريكي، مقدار يون كلرايد آزاد و همچنين آزمايش هاي تخلخل كل، جذب آب موئينه، انبساط طولي و مقاومت فشاري بر روي نمونه هاي ملات انجام شد. طبق نتايج حاصله، نمونه هاي چهارجزئي زئوليت - دوده سيليسي بيشترين مقاومت را در برابر آب درياي خليج فارس در تمام شرايط روياروئي داشتند.