ارزيابي پارامترهاي موثر بر چسبندگي ميلگرد فاقد طول مهاري كافي در آزمايش بيرون‌كشيدن ميلگرد از بتن

عملكرد ميلگرد مدفون در داخل بتن، همواره يكي از موضوعات پيچيده و مهم در سازه‌هاي بتن‌آرمه به شمار مي‌رود. يكي از آزمايش‌هاي رايج، در زمينه برآورد رفتار ميلگرد در بتن، آزمايش بيرون‌كشيدن ميلگرد (Pullout Test) است، ولي با وجود تحقيقات متعدد در اين زمينه كاستي‌هايي به چشم مي‌خورد. در اين پژوهش، پنج آزمايش بيرون كشيدن ميلگرد شامل چهار نمونه با بتن محصور شده و يك نمونه با بتن غير محصور، با در نظر گرفتنِ سه قطر مختلف ميلگرد انجام شد. به كمك نتايج حاصله و نتايج پژوهش‌هاي قبلي، برخي از پارامترهاي مهم در زمينه رفتار چسبندگي و لغزشِ ميلگرد، از جمله اثر مقاومت بتن، قطر ميلگرد، فشاري يا كششي بودن نيروي وارده و محصورشدگي بررسي و روابطي با دقت مناسب براي آن‌ها ارايه شد تا بتوان با استفاده از اين روابط، نتايج موجود و در دسترس را به حالت مورد نظر تعميم داد. براي صحت سنجي و افزايش دامنه نتايج، از سه تحقيق معتبر ديگر در اين زمينه استفاده شده است كه دقت روابط و نتايج به دست آمده را تاييد مي‌نمايند. روابط حاصل از اين تحقيق نشان داد كه تنش چسبندگي، با افزايشِ 50 درصدي مقاومت فشاري بتن، تا حدود 20 درصد افزايش مي‌يابد. به علاوه، بر اساس روابط ارايه شده، با تغيير قطر ميلگرد از 20 به 22 و 25 ميلي‌متر، براي يك مقاومت فشاري ثابت، تنش چسبندگي به ترتيب به ميزان 4/3 و 10/6 درصد كاهش مي‌يابد. همچنين عدم محصورشدگي نمونه، تنش چسبندگي حداكثر را تا 40 درصدِ تنش حالت محصور شده و لغزش متناظر با تنش حداكثر را بين 15 تا 30 درصد كاهش مي‌دهد. فشاري بودن نيروي محوري ميلگرد نيز در مقايسه با نيروي كششي، تا حدود 10 درصد تنش چسبندگي را افزايش مي‌دهد.