چيدمان بهينه ي حسگرها جهت شناسايي شكل مودها در سازه هاي كاهش مرتبه يافته

روش هاي غيرمخرب شناسايي آسيب با پردازش داده هاي خروجي دريافتي از حسگرها اقدام به رصد تغييرات مشخصات ديناميكي سازه و كشف آسيب احتمالي مي نمايند. ثبت و پردازش پيوسته ي داده ها و تخمين مداوم وضعيت سلامت سازه جهت آگاهي از ايمني و سرويس دهي آن نيازمند شبكه اي از حسگرها مي باشد كه بهينه و هوشمندانه گزينش شده است. صرفه جويي در هزينه ي تجهيز سازه به اين شبكه ي پايش بهينه در كنار كاهش خطاي تشخيص خرابي، انتخاب تعداد و موقعيت نصب حسگرها را به يك مساله ي بهينه سازي از منظر اقتصادي و عملكردي مبدل نموده است. در اين مطالعه با توجه به نقش كليدي شناسايي شكل مودها در تشخيص آسيب سازه، عملكرد و دقت روش هاي مختلف كاهش مرتبه ي ديناميكي در انتخاب بهينه ي موقعيت نصب حسگر جهت شناسايي شكل مودها با مدل سازي خرپا و قاب خمشي دوبعدي مورد مقايسه قرار گرفته است. توابع هدف مبتني بر معيارهاي اطمينان مودال MAC، ماتريس اطلاعات فيشر FIM و قابليت هاي الگوريتم بهينه سازي چندهدفه ي ازدحام ذرات MOPSO براي دستيابي به بهينه ترين تعداد و چيدمان مناسب حسگرها جهت شناسايي هر چه بهتر شكل مودهاي سازه ها بكار گرفته شده و آرايش مناسب حسگرها براي اهداف شناسايي سيستم بدست آمده است. نتايج مدل سازي ها عملكرد مطلوب تر روش هاي SEREP و IDC را در شناسايي اشكال مودي گزارش مي دهد.