بررسي آزمايشگاهي عملكرد مكانيكي بتن حاوي شيشه و لاستيك ضايعاتي در دماي بالا

شيشه و لاستيك از جمله مواد بسيار پر مصرف در دنيا هستند كه با توجه به ماهيت و نوع مصرفشان داراي ضايعات بسياري مي‌باشند. تغييرشكل و استفاده مجدد از اين ضايعات يكي از راهكارهاي بهبود وضعيت پايدار محيط زيست مي‌باشد. كاربرد مصالح بازيافتي در صنايع مختلفي از جمله صنعت ساختمان رواج بسياري يافته است. از طرف ديگر، بتن يكي از مصالح بسيار كاربردي در صنعت ساختمان است و اضافه كردن خرده‌هاي لاستيك و شيشه در بتن مي‌تواند باعث بهبود برخي از خصوصيات مكانيكي و ديناميكي آن ‌شود. همچنين، مقاومت بتن در برابر حرارت نيز بسيار حائز اهميت مي‌باشد كه با اضافه كردن لاستيك و شيشه ضايعاتي مي‌توان آن را ارتقا داد. در اين تحقيق اثر جايگزيني لاستيك با درصدي از سنگدانه‎هاي ريز و درشت بتن و پودر شيشه با درصدي از سيمان بتن تحت دماي بالا مورد مطالعه قرار گرفته است. به اين ترتيب كه نمونه‌هاي بتني حاوي لاستيك و شيشه با درصدهاي مختلف جايگزيني، ساخته شده است. سپس تعدادي از نمونه‌ها بدون قرار گرفتن تحت حرارت و تعدادي ديگر پس از قرار گرفتن تحت دماي 600 درجه سانتي‌گراد، مورد آزمايش مقاومت فشاري و كششي پسماند قرار گرفتند. بررسي ريزساختار بتن حاوي شيشه و لاستيك، توسط ميكروسكوپ الكتروني روبشي (SEM) انجام شده است. نتايج اين تحقيق نشان داد اضافه كردن لاستيك و شيشه به بتن باعث كاهش مقاومت فشاري و افزايش مقاومت كششي مي‌شود. با مقايسه مجموع نمونه‌هاي حرارت نديده و حرارت ديده مي‌توان نتيجه گرفت كه حرارت 600 درجه سانتي‌گراد، به‌طور متوسط حدود 33 درصد از مقاومت فشاري كاسته است. به‌طور كلي بتن‌هاي ساخته شده با 10 درصد جايگزيني لاستيك به‌جاي درشت‌دانه و 15 درصد شيشه به‌جاي سيمان عملكرد بهتري در دماي محيط و دماي بالا نشان دادند. همچنين در بررسي ريزساختار بتن، چسبندگي بين لاستيك و بتن مناسب بود.