بررسي تطبيقي آرمان شهر در انديشه افلاطون و رورتي

سؤالي كه ذهن افلاطون و رورتي را به تقلا مي‌اندازد؛ اين است كه شعر و شاعري يا فلسفه و فيلسوف، كدام‌يك تأثير بيشتري بر تربيت فكري و عملكرد اتوپيا دارند؟ اتوپياي افلاطوني بر پايه معيارهاي عقلاني؛ اتوپيايي مي‌باشد كه حاكمان آن فيلسوفانند نه شاعران و اتوپياي رورتي كه آيروني‌هاي آن اديبان و شاعران‌اند نه فلاسفه. افلاطون و رورتي صحبت از اتوپيايي مي‌كنند كه يكي شاعران را به آن راه نمي‌دهد و ديگري فلاسفه را؛ افلاطون متفكر يوناني اتوپيايي را ترسيم كرده كه با نگاه منفي به شعر و شاعري و نگاه مثبت به فلسفه و فلسفه ورزي گره‌خورده است، فيلسوف پهن شانه يونان حكم به نفي شعر و اخراج شاعران از شهر مي‌دهد و ازاين‌جهت حضور شعر و شاعران براي اتوپيا غيرضروري است. وي از «تعارض ديرينه» ميان شعر و فلسفه سخن گفت و شعر را از قلمرو «مثل» و «خير» بيرون‌راند، چراكه شعر و شعر سرايي انسان را با واقعياتي درخور زندگي راستين روبه‌رو نمي‌كند، ازاين‌رو؛ هومر را از مدينه خود بيرون مي‌كند تا تكليف ديگر شاعراني كه مرتبه‌اي پايين‌تر از او دارند را روشن سازد. تأثير شگرف شعر بر شعور آدمي را نمي‌توان به‌آساني انكار كرد اما بايد دقت كرد براي تربيت نفس آدمي و صلاح مدينه كدام شعر كارآمد است و كدام باعث گمراهي.ازنظر رورتي، تنها كاري كه از فلسفه مي‌توان انتظار داشت اين است كه شهرت اخلاقي در يك جامعه را به‌صورت نظام‌مند خلاصه كند. رورتي فيلسوف پست‌مدرن و افلاطون فيلسوف يونان باستان راه‌هاي متشابه و متفاوتي در شكل‌گيري اتوپيا دارند.