استلزامات بيان غياث ‌الدين منصور دشتكي با «اصالت وجود» ملاصدرا

يكي از مبنايي ‌ترين مباحث فلسفي بحث از اصالت وجود يا ماهيت است كه در موضع‌گيري‌هاي فكري - فلسفي نقش تعيين‌كننده‌اي دارد. ملاصدرا «اصالت وجود» را بعنوان مبناي حكمت متعاليه با ادلّه محكم اثبات نمود و با بررسي حكماي پيش از خود، مشائيان را قائل به اصالت وجود و اشراقيان را اصالت ماهوي ناميد. هرچند مساله‌ي اصالت وجود يا ماهيت نزد حكماي متقدّم بدين گونه مطرح نبوده، لكن با بررسي آثار و عبارات ايشان مي‌توان يكي از طرفين مساله را به آنان نسبت داد. اين پژوهش درصدد است تا نشان دهد با وجود تصريح عبارات و موضع‌گيري‌هاي غياث‌الدين بر «اصالت ماهيت»، لكن چون در آن زمان مساله‌ي اصالت وجود يا اصالت ماهيّت هنوز به درستي تنقيح نشده و وي به تبعات اصالت وجود يا ماهيت التفات نداشته، نظراتش در برخي از مباحث همچون وجود ذهني، اشتداد در كيف، استكمال نفس و نفي ماهيت از واجب‌الوجود با «اصالت ماهيت» ناسازگار است.