بررسي بازنمايي زباني رويداد حركت از منظر زبانشناسي شناختي: بررسي موردي افعال حركتي در زبان مازندراني

اين پژوهش به ماهيت معني‌شناختي افعال حركتي زبان مازندراني با تأكيد بر الگوي غالب براي توزيع اطلاعات مربوط به شيوۀ مسير و حركت، چگونگي بازنمايي اطلاعات چندگانۀ مسير و اطلاعات چندگانۀ شيوه مي‍‌پردازد. از آنجاكه تقريباً همۀ پژوهش‌ها در مورد معني‌شناسي افعال حركتي زبان‌ها و گويش‌هاي ايراني با تكيه بر رويكرد شناختي و الگوهاي واژگاني‌شدگي تالمي (1985 و 2000ب)، دربارۀ زبان فارسي انجام گرفته‌اند، پژوهش حاضر مي‌تواند گامي در راستاي پر كردن اين خلأ در زمينۀ ديگر زبان‌ها و گويش‌هاي ايراني و نقطۀ شروعي در اين رابطه باشد. رويكرد اين پژوهش به فعل‌هاي حركتي زبان مازندراني به ويژه افعال غيرساده همسو با ديدگاه ازكيا و همكاران (1394) در باب فعل غيرسادۀ حركتي در زبان فارسي در چارچوب الگوهاي واژگاني-شدگي شكل گرفته‌است. در پژوهش حاضر، افعال ساده و غيرسادۀ واژگاني‌شده در يك گروه و در برابر افعال غيرسادۀ تابع‌دار قرار مي‌گيرند. 140 فعل حركتي پيكرۀ اين پژوهش شامل 39 فعل ساده، 57 فعل غيرسادۀ واژگاني‌شده و 44 فعل غيرسادۀ تابع‌دار هستند. پرسش اصلي اين پژوهش آن است كه الگوي غالب براي توزيع اطلاعات مربوط به شيوه، مسير و حركت در زبان مازندراني چيست؟ در نتيجه اين پژوهش مي‌توان به اين نكته اشاره كرد كه در زبان مازندراني نمي‌توان الگوي غالبي براي توزيع اطلاعات مربوط به شيوه، مسير و حركت تعيين كرد. افعال حركتي تقريباً به يك ميزان اين اطلاعات را واژگاني مي كنند. بر اساس اين پژوهش، از 140 فعل حركتي مازندران تعداد 96 فعل (68/57 درصد كل افعال) واژگاني شده‌اند و 44 فعل (31/43 درصد كل افعال) تابع‌دار هستند.