اشراف چندگانه در ساختار كافت در زبان‌ هاي فارسي باستان و فارسي ميانۀ زردشتي

در اين پژوهش، ساختار كافت در دو زبان ايراني پيش از اسلام؛ زبان فارسي باستان و فارسي ميانۀ زردشتي با استفاده از رويكرد ادغام متقارن و اشراف چندگانه تحليل و بررسي مي‌شود. بدين منظور، نخست ساختار كافت و ويژگي‌هاي آن معرفي مي‏شود و سپس به بررسي كافت در زبان فارسي باستان و فارسي ميانۀ زردشتي بر اساس رويكرد چيتكو (ب 2011 و 2012) پرداخته مي‏شود. بر اساس اين پژوهش، بررسي نمونه‌هاي زباني جمع‌آوري شده از زبان فارسي باستان كه داراي ساختار كافت هستند، نشان مي‌دهد كه نوع حذف ساختاري مشاهده‌شده در اين زبان با تعريف كافت متفاوت است. در ساختار كافت وجود دو هم‌پايه در جمله لازم است اما در نمونه‌هاي زباني يافت‏شده از فارسي باستان، شاهد وجود يك جمله هستيم كه در آن قلب نحوي مشاهده مي‌شود به‌گونه‌اي كه ساختاري كه حذف سازه در داخل آن انجام‌ شده است، خود يك سازۀ واحد (گروه اسمي مفعول) است. بررسي نمونه‏هاي زباني از فارسي ميانۀ زردشتي كه داراي ساختار كافت هستند، نشان‏دهندۀ اين است كه يكسان بودن زمان، جهت، نمود فعل و همچنين فعل واژگاني در همپايه‌ها در ساختار كافت و عدم امكان وجود ارزش‌هاي مختلف براي اين مشخصه‌ها در هم‌‍ پايه‌ها مي‌تواند دليلي بر ادغام متقارن هستۀ زمان، هستۀ نمود، هستۀ فعلي كوچك و هستۀ فعل واژگاني و اشتراك آن‌ها بين هم‌پايه‌ها در ساختار كافت در زبان فارسي ميانه باشد.