بررسي تطبيقي تصوير زن در شعرهاي احمد شاملو و هوشنگ ابتهاج (با تاكيد انگاره‌هاي اجتماعي)

ادبيات به ‌ويژه شعر معاصر، انعكاسِ تصاوير و انگاره‌هاي اجتماعي عصر خويش است. اين تصاوير اگرچه مختصر يا پراكنده است؛ اما با تامل و دقت و با قرار گرفتن در كنار هم، جلوه‌هاي مختلف مسائل اجتماعي را بيان و تحليلي عميق از اجتماع و آثار ادبي به خواننده منتقل مي‌كند. اين مقاله به روش توصيفي تحليلي و با جمع‌آوري مستندات شعري مي‌كوشد ضمن بررسي تطبيقي تصوير زن در اشعار احمد شاملو و هوشنگ ابتهاج، زمينه را براي درك بهتر تصوير بازتاب‌يافته از زن در مجموعه آثار اين دو شاعر معاصر فراهم كند. هدف از تاكيد بر انگاره‌هاي اجتماعي در پاسخ به اين مسئله اصلي است كه تغيير و تحولات اجتماعي چه تاثيري در ذهن و ضمير شاعران براي توصيف پديده‌هاي مختلف از جمله زن بر جا مي‌گذارد. همچنان‌كه در شعرهاي شاملو و هوشنگ ابتهاج به واسطۀ وجود انگاره‌هاي اجتماعي مانند آزادي، ستم‌ستيزي و عشق به هم‌نوع، توصيفات‌شان از زن ظهور و بروز منحصر به فردي يافته است. دستاورد تحقيق نشان مي‌دهد شاملو فراگيرتر از ابتهاج در توصيفات خود از زن تحت تاثير انگاره‌هاي اجتماعي بوده است.