رهيافتي بر آسيب شناسي فهم حديث؛ مطالعه موردي: «نص بسندگي»:زمينه ها و پيامدها

«فهم روشمند حديث»، يكي از دغدغه‌هاي شارحان و پژوهشگران حديث است. فرآيند فهم حديث، با آسيب‌هايي روبه‌رو است و لذا شناسايي اين آسيب‌ها، به كاربست صحيح قواعد فهم كمك فراواني مي‌كند. يكي از آسيب‌هاي فهم حديث، «بي‌توجهي به سيره و سنت» يا «نصّ‌بسندگي» (بسنده كردن به سخن معصوم) است. اين نوشتار در صدد بررسي زمينه‌ها  و پيامدهاي «بي‌توجهي به سيره و سنت» است. اين نگاشته  با روش توصيفي– تحليلي  به اين نتيجه رسيده كه «زمينه‌هاي نص‌بسندگي» عبارت است از: تأخير در تدوين سيره نبوي، پديده همانندسازي، تلقيِ ستيز برخي از آموزه‌ها با سيره و سنت، دگرديسي معناي سنت، ضعف جايگاه تاريخ و بي‌توجهي به سيره، تصور شيعه از بي‌نيازي به سيره‌ي اجتماعي معصوم، ناكارآمدي سيره و سنت و شيوع سيره و سنت شيخين. نيز «پيامدهاي نص‌بسندگي» عبارت است از: معيار نبودن سيره و سنت در اعتبارسنجي حديث، توجيه، تقابل حكم و سيره و بي‌توجهي به سيره و سنت معصوم، فراموشي و تغيير در آن.