واكاوي اثرات گردشگري و نقش آن در توسعه شهري مطالعه موردي: شهربجنورد

گردشگري، از فعاليت هاي مهم با پيامدهاي اقتصادي، اجتماعي و محيطي در شهرهاست. سياست توسعه گردشگري، رويكردي است كه شهر با تاكيد بر آن مي تواند ضمن افزايش منافع آن، تاثيرات منفي را به حداقل كاهش دهد. اين رويكرد در توسعه شهري نقش مهمي ايفا مي كند و اثرات مختلفي را نيز دارد. هدف از انجام اين پژوهش واكاوي اثرات گردشگري و نقش آن در توسعه شهر بجنورد است. تحقيق حاضر از نوع كاربردي بوده و روش آن نيز توصيفي- تحليلي است. روايي محتوايي ابزار پژوهش با نظر متخصصان(20 نفر) و پايايي آن با استفاده از آزمون آلفاي كرونباخ به ميزان0/718 تاييد شد. براي تحليل داده ها، نرم افزارSPSS و AMOS مورد استفاده قرار گرفته است. جامعه آماري پژوهش را شهروندان شهر بجنورد به تعداد 233810 نفر تشكيل داده اند. حجم نمونه با استفاده از فرمول كوكران به تعداد 384 نفر محاسبه و بصورت تصادفي در سطح شهر بجنورد توزيع گرديد. نتيجه معادلات ساختاري نشان مي دهد با اطمينان 95درصد توسعه گردشگري بر توسعه شهري بجنورد تاثيرگذار بوده است. همچنين در بين متغيرهاي تبيين كننده توسعه شهري، رشد خدمات فرهنگي با بار عاملي0/67 بيشترين همبستگي را با متغير پنهان توسعه شهري داشته است. متغير توسعه تسهيلات و خدمات زيربنايي و عمراني با بار عاملي 0/66 در جايگاه دوم و متغير بهبود معيشت ساكنين با بار عاملي 0/56 در رتبه سوم قرار گرفته است. متغير افزايش خدمات عمومي با بارعاملي 0/52، كمترين ميزان همبستگي با متغير پنهان را داشته است؛ همچنين نتايج حاصل از مدل ساختاري بيانگر اين است كه گردشگري نقش مهمي در توسعه شهري بجنورد دارد.