بررسي ارتباط بين سرمايه اجتماعي و سرمايه فرهنگي با سازگاري اجتماعي (نمونه: ساكنان مجتمع هاي مسكوني شهر اصفهان)

در سال‌هاي اخير توجه به ابعاد پايداري محيطي و كيفيت زندگي و اجتماعات سالم، باعث توجه بيشتر به ابعاد كيفيتي در محيط‌هاي شهري و سكونتي شده است كه يكي از عوامل افزايش كيفيت زندگي در محيط زندگي افراد، سازگاري اجتماعي مي‌باشد . با توجه به اهميت بحث سازگاري اجتماعي در مجتمع هاي مسكوني، پژوهش حاضر با استفاده از روش ميداني، تكنيك پيمايش، ابزار پر سشنامه و ا ستفاده از نرم افزارهاي AMOS Graphic و SPSS به دنبال پا سخ به اين سؤال اصلي است كه آيا بين سرمايۀ اجتماعي و فرهنگي با سازگاري اجتماعي در مجتمع هاي مسكوني شهر اصفهان ارتباط وجود دارد؟ جامعه آماري همۀ افراد و خانوارهاي ساكن در مجتمع هاي مسكوني شهر اصفهان بوده كه تعداد آنها 1155800 نفربوده و 384 نفراز از آنان به عنوان حجم نمونه مورد بررسي قرار گرفته اند. نتايج تحقيق حاكي از آن است كه بين ميزان كل سرمايۀ اجتماعي (0/39) و شاخص هاي آن يعني اعتماد اجتماعي (0/37) انسجام اجتماعي(40) مشاركت اجتماعي (0/32) و ارتباط اجتماعي (0/43) با سازگاري اجتماعي مجتمع هاي مسكوني ارتباط مثبت و معناداري وجود دارد. همچنين بين ميزان كل سرمايۀ فرهنگي (0/30) و شاخص هاي آن يعني سرمايه فرهنگي عينيت يافته (0/36) سرمايه فرهنگي نهادينه شده (0/27) و سرمايه فرهنگي تجسم يافته (0/26) با سازگاري اجتماعي در مجتمع هاي مسكوني ارتباط مثبت و معنادار وجود دارد؛ بنابراين همۀ فرضيه هاي پژوهش تأييد مي شوند. همچنين نتايج حاصل از مدل معادلات ساختاري AMOS() حاكي از آن است كه در كل، اثر متغير مستقل سرمايۀ اجتماعي با ضريب 0/44 و متغير سرمايه فرهگي با ضريب 0/32 بر متغير سازگاري اجتماعي تاثير دارند.