تأثير ارتباطات سازماني بر مشروعيت سازماني با نقش ميانجي‌گري مسئوليت اجتماعي

هدف: پژوهش حاضر به دنبال بررسي تاثير ارتباطات (داخلي و خارجي) سازماني بر مشروعيت سازماني با نقش ميانجي‏‌گري مسئوليت اجتماعي در سازمان‌هاي دولتي ايران است. طرح پژوهش/ روش‌شناسي/ رويكرد: اين پژوهش از نظر هدف كاربردي است و به صورت توصيفي-پيمايشي اجرا مي‌شود. جامعه آماري شامل سازمان‌هاي دولتي است، كه از ميان آن‌ها 152 سازمان به عنوان نمونه انتخاب شده و 393 پرسشنامه نيز مورد تحليل قرار گرفته است. براي انتخاب نمونه از نمونه‌گيري تصادفي ساده استفاده شده است. يافته‌ها: تحليل مسير داده‌ها نشان مي‌دهد كه ارتباطات داخلي و خارجي سازمان بر مشروعيت سازماني اثر مثبت و معناداري دارد. در ضمن، نتايج نشانگر آن است ارتباطات داخلي و خارجي سازمان بر مشروعيت سازماني به‌طور غيرمستقيم از طريق مسئوليت اجتماعي تاثير مثبت و معناداري دارد. ارزش/ اصالت پژوهش: مدل بومي به‏‌دست‏‌آمده در اين پژوهش، از رابطه ميان ارتباطات داخلي و خارجي سازمان با مشروعيت سازماني و نقش ميانجي‏گري مسئوليت اجتماعي در سازمان هاي دولتي ايران است كه تاكنون در پژوهش‌هاي پيشين، بدين شكل مورد بررسي قرار نگرفته بود و فاقد سابقه نظري در ادبيات پيشين است. يافته‌هاي پژوهش حاضر باعث افزايش شناخت و آگاهي در اين حوزه مي‏شود و مي‌تواند زمينه‌ساز اقدامات كاربردي و اثربخش باشد.