اثربخشي درمان شناختي رفتاري متمركز بر انديشناكي بر خودارزيابي منفي و افكار خودكشي دختران افسرده 14 تا 19 سال، اقدام كننده به خودكشي درمقايسه با شناخت درماني مبتني بر توجه آگاهي؛ پيگيري دو ماهه

اقدام به خودكشي در بين دختران نوجوان بدليل شناخت هاي منفي در حال افزايش است، بنابراين هدف اين پژوهش بررسي اثر بخشي درمان شناختي رفتاري متمركز بر انديشناكي در مقابل درمان شناختي مبتني بر توجه آگاهي بر خود ارزيابي منفي و افكار خودكشي در بين دختران نوجوان 14 تا 19 سال، افسرده قدام كننده به خودكشي بود. روش اين پژوهش نيمه آزمايشي، با پيش آزمون- پس آزمون و يك گروه كنترل بود. 33 دختر نوجوان كه با مشكل اقدام به خودكشي به واحد اورژانس بيمارستان ثامن الائمه و امام حسن(ع) بجنورد از اول آبان تا پانزدهم اسفند 1398 مراجعه كرده بودند، پس از داشتن ملاك‌هاي ورود، به روش هدفمند انتخاب شدند و سپس به طور تصادفي در سه گروه (هر گروه 10 نفر) درمان شناختي رفتاري متمركز بر انديشناكي، شناخت درماني مبتني بر توجه آگاهي (10 جلسه انفرادي) و كنترل قرار گرفتند. ابزارهاي پژوهش پرسشنامه هاي افسردگي (Beck Steer, 1993) و احتمال خودكشي (Cull Gill, 1989) بودند. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد هر دو مداخله اثر معناداري بر كاهش خودارزيابي منفي و افكار خودكشي (P 0/05) داشته است و اين اثر در طول دوره پيگيري دو ماهه نيز پايدار بوده است. بنابراين هر دو مداخله مي‌توانند با شيوه‌هاي متفاوتي (كاهش انديشناكي و افزايش توجه آگاهي) اما بدون برتري، سطح خود ارزيابي منفي و عقايد خودكشي را كاهش دهند، بنابراين استفاده از اين دو مداخله در زمان افسردگي و در دوره بحران خودكشي پيشنهاد مي‌شود.