تأثير سندرم استكهلم بر اختلال استرس پس از حادثه با نقش ميانجي‌گري روش‌هاي مقابله‌اي در زنان تحت خشونت خانگي

اين پژوهش با هدف يافتن تاثير سندرم استكهلم بر اختلال استرس پس از حادثه با ميانجي‌گري روش‌هاي مقابله‌اي در زنان تحت خشونت خانگي انجام شده است. جامعه آماري شامل تمام زنان متاهل تحت خشونت خانگي بين سنين ۱۸ تا ۶۰ سالي بوده است كه به مراكز بهزيستي، اورژانس اجتماعي، دادگاه عمومي خانواده شعبه ۱ و تعدادي از مراكز خدمات مشاوره روانشناختي استان تهران مراجعه كرده و اقدام به تكميل پرسشنامه‌ها نمودند. در اين پژوهش براي جمع آوري نمونه‌ها از روش نمونه‌ گيري در دسترس استفاده شده. ابزار جمع آوري اطلاعات عبارت بود از: مقياس سندرم استكهلم (Graham et al. 1995)، مقياس شهروندي اختلال استرس پس از سانحه ميسيسيپي(Keane et al. 1987) ، پرسشنامه راهبردهاي مقابله با استرس Endler and Parker, 1990)) و پرسشنامه خشونت خانگي عليه زنان(Tabrizi et al. 2012) . در اين پژوهش براي تحليل داده‌ها از مدليابي معادلات ساختاري استفاده شده است. نتايج اين پژوهش نشان داد سندرم استكهلم به صورت مستقيم بر اختلال استرس پس از حادثه در زنان تحت خشونت خانگى  تاثير مي‌گذارد. همچنين نتايج نشان دادند كه بين سندرم استكهلم و اختلال استرس پس از حادثه و با ميانجي‌گري روش‌هاى مقابله‌اى در زنان تحت خشونت خانگى تاثير غيرمستقيم معنادار وجود دارد.