مدل ساختاري پيش‌بيني اشتياق تحصيلي بر اساس راهبرد خودتنظيمي ‌با ميانجي‌گري هوش هيجاني در دانش‌آموزان دورۀ دوم متوسطۀ شهرستان مريوان

هدف اين پژوهش، مدل ساختاري اشتياق تحصيلي براساس راهبرد خودتنظيمي‌با ميانجي‌گري هوش هيجاني دانش آموزان دورۀ دوم متوسطۀ شهر مريوان بود. پژوهش به روش همبستگي و تحليل مدل ساختاري اجرا شد. جامعۀ آماري شامل تمام دانش آموزان دورۀ دوم متوسطه در سال تحصيلي 1399-1398 شهر مريوان و گروه نمونه شامل 330 نفر (174 پسر، 156 دختر) بودند كه به صورت تصادفي با روش نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌هاي تحقيق از پرسشنامۀ 15 سؤالي اشتياق تحصيلي (Fredricks, Blumenfeld Paris, 2004)  پرسشنامۀ خودتنظيمي ‌انگيزشي والترز 27 سؤالي (Wolters, 1999) و پرسشنامۀ هوش سيبريا شرينگ (Siberia Shering, 1996) استفاده شده است. ويژگي روان‌سنجي اين ابزارها در مطالعه فعلي بررسي شد و نسبت  به مطلوبيت آن ها اطمينان حاصل گرديد. نتايج  نشان  داد كه هوش هيجاني به صورت مستقيم و راهبرد خودتنظيمي‌انگيزشي با ميانجي‌گري هوش هيجاني به صورت غيرمستقيم بر اشتياق تحصيلي تأثير دارند و در مجموع هر دو متغير 0.42 از تغييرات اشتياق تحصيلي را تبيين مي كنند. نتيجه نشان مي دهد كه براي افزايش اشتياق تحصيلي دانش آموزان، تركيبي از راهبرد  خودتنظيمي‌انگيزشي تحصيلي و هوش هيجاني مي توانند اثرگذار باشند.