تحليل ساختار فضايي بافت‌هاي فرسوده شهري در شاهرود با تاكيد بر چيدمان فضا

اهداف: هدف اين پژوهش تحليل ساختار فضايي بافت فرسوده شهر شاهرود با استفاده از رويكرد چيدمان فضا بود. روش‌شناسي: اين پژوهش آميخته در بهار و تابستان ۱۴۰۱ به روش آناليز تركيبي چيدمان فضا در شهر شاهرود انجام شد. آناليز خطوط محوري به عنوان روش مناسب پژوهش انتخاب شد. هر يك از عناصر چيدمان فضايي شامل هم‌پيوندي كلان و محلي، ميانگين عمق، كنترل و تعداد اتصالات شهر شاهرود محاسبه شد. تحليل يافته‌ها به دو صورت گرافيكي و محاسبه شاخص‌هاي فضايي با استفاده از نرم‌افزار Depth Map Cityengine ۲۰۱۵ ارايه شد. يافته‌ها: ميانگين هم‌پيوندي در شعاع n يا هم‌پيوندي فراگير شهر شاهرود ۲۲/۰±۱۴/۱ (بيشينه ۷۳/۱ و كمينه ۳۵/۰) بود. ميانگين اتصال شهر شاهرود ۳۴/۱±۰۰۱/۰ (بيشينه ۱۰ و كمينه ۱) بود. ميانگين عمق شهر شاهرود ۲۳/۰±۶۶/۳ (بيشينه ۲۳/۴ و كمينه ۵/۱) بود. ميانگين شاخص انتخاب كه عامل مهم ايجاد حركت در شهر و نقاط مبدا و مقصد هستند ۱۳۳/۰±۰۲۵/۰ (بيشينه ۴/۱ و كمينه ۰۰۱/۰) بود.   نتيجه‌گيري: ساختار فضايي بافت فرسوده شاهرود با جذب بالاي ميزان هم‌پيوندي، اتصال و انتخاب از ساير فضاهاي شهر به طرف خود، نقش اساسي در چگونگي پيكره‌بندي فضايي شهر ايفا مي‌كند و توزيع و توسعه محورهاي اصلي بايد از مركز به پيرامون منتقل شود.