لاك و مسألۀ معيار

در ادبيات مربوط به مسألۀ معيار جان لاك را روش گرا معرفي مي كنند: كسي كه معيار معرفت را بر مصاديق آن مقدم دانسته و باور دارد بر اساس معيار معرفت مي توان مصاديقي را از آن يافت. با اين حال، هيچ تحقيق مستقلي در اثبات اين اسناد صورت نگرفته است. اين يعني، مستقلاً استدلال ها و شواهدي كه مؤيد روش گرايي لاك است، ارائه و بررسي نشده اند. مقالۀ پيش رو به همين امر توجه دارد. از اين‌رو، نويسنده پس از بررسي اجمالي مسألۀ معيار و پيشينۀ آن، دلايل و شواهدي له روش گرا بودنِ لاك ارائه مي‌كند كه عبارتند از استدلال بر پايۀ انكار معرفت فطري (NIKA)، استدلال بر پايۀ لوح سفيد (TRA) و استدلال بر پايۀ ردّ اقتدارگرايي معرفتي. سپس، از چند و چون روش گرايي او و در واقع، نوع نگاه لاك به معيار معرفت بحث مي شود. در ضمن اين بحث، بررسي مي شود كه آيا لاك معيار معرفت را ناظر به حصول معرفت مي داند يا توجيه. سپس، از اين سخن مي گوييم كه چنان چه معيار معرفت در نظر لاك ناظر به حصول معرفت باشد، آيا بايد معرفت شناسي او را طبيعي شده قلمداد كرد؛ و اگر بله، بحث از تقدم معيار معرفت بر مصاديق آن، كه بحثي هنجاري ست، چه جايگاهي نزد لاك دارد.