بررسي ديدگاه لوئيس پويمن در باب دفاع از واقع‌ گرايي اخلاقي

واقع‌ گرايي اخلاقي، يكي از مهمترين رويكردهايي است كه در فرا اخلاق مطرح است. پذيرفتن اين رويكرد و يا انكار آن، نقش بي بديلي در منظومه فكري يك فيلسوف اخلاق دارد. لوئيس پويمن، فيلسوف برجسته آمريكايي يكي از مدافعان دو آتشه واقع‌گرايي اخلاقي است. وي معتقد است شكاكيت و پوچ ‌گرايي اخلاقي كه مكي و هارمن آن دو را نمايندگي مي‌كنند، مهم‌ترين حملات به واقع ‌گرايي اخلاقي‌اند و اگر بتوان واقع‌گرايي را از اين دو گردنه علمي به سلامت عبور داد، مي‌توان با آسودگي اين رويكرد مهم اخلاقي را پذيرفت. در اين مقاله پس از طرح دو استدلال بنيادين مكي، يعني استدلال از راه نسبيت و غرابت، با توجه به ديدگاه پويمن سعي در نشان دادن نارسايي‌هاي استدلال او داريم. در ادامه به ناكارآمدي فرضيه ضد قياس هارمن پرداخته و آشكار ساخته كه چگونه واقعيات اخلاقي وجود دارند و در پايان نيز، به رويكرد پويمن در دفاع از واقع ‌گرايي اخلاقي ‌مي‌پردازيم.