بررسي مقايسه اي معناشناسي صفات الهي از ديدگاه موسي بن ميمون و علامه حلي و نقد آن ها

مسئله اين تحقيق، بررسي معناشناسي صفات الهي از ديدگاه موسي بن ميمون و علامه حلي، به منظور شناخت ديدگاه دو جريان اصلي و تأثيرگذار اسلامي و يهودي در باب توحيد صفاتي، بررسي اشتراكات و اختلافات، مشخص كردن نقاط ضعف و نقد آن‌ها، و بهره‌وري از آن‌ها در جهت رفع مسائل كلامي است. اين پژوهش، به روش كتابخانه اي و توصيفي ـ تحليلي با رويكرد مقايسه‌اي- انتقادي صورت پذيرفته است. بر اساس يافته‌هاي تحقيق، هر دو انديشمند در زمره پيروان الهيات سلبي قرار مي‌گيرند و از حيث معناشناسي صفات، داراي رويه مشابهي هستند. ابن ميمون آن‌چه از اوصاف ذاتي را به صفات سلبي و صفات فعلي خدا ارجاع مي‌دهد و آن‌ها را به دليل محذوريت تشبّه خدا با مخلوقات، به شكل ثبوتي نمي‌پذيرد. علامه حلي نيز صفات ذاتي را به صورت سلبي و نفي ضد صفات و يا به صورت فعلي معنا مي‌كند و معتقد است كه مي‌توان از اين طريق به معرفتي از خداوند رسيد.