اثربخشي درمان شناختي- رفتاري بر دشواري در تنظيم هيجان و انعطاف‌‌پذيري شناختي بيماران مبتلا به اختلال وسواسي- اجباري

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان شناختي- رفتاري بر دشواري در تنظيم هيجان و انعطاف‌‌پذيري شناختي بيماران مبتلا به وسواسي- اجباري بود. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌‌آزمون- پس ‌‌آزمون با گروه كنترل بود. در اين مطالعه 30 نفر از بيماران داراي نشانگان وسواسي- اجباري كلينيك‌‌هاي روان‌شناسي شهر رشت در سال 1400 به‌عنوان نمونه پژوهش در دو گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند. گروه‌‌ها با پرسشنامه‌‌ وسواسي- اجباري پادوا توسط ساناويو (1988)، مقياس دشواري در تنظيم هيجان گراتز و روئمر (2004) و سياهه انعطاف‌‌پذيري شناختي دنيس و وندروال (2010) مورد سنجش قرار گرفتند. پس از 10 جلسه 90 دقيفه‌‌اي درمان شناختي- رفتاري براي گروه آزمايش، مجدداً شركت‌‌كنندگان به پرسشنامه پژوهش پاسخ دادند. يافته‌‌هاي به‌دست آمده نشان داد درمان شناختي- رفتاري به‌طور معنا‌‌داري باعث كاهش دشواري در تنظيم هيجان (عدم‌‌پذيرش پاسخ‌‌هاي هيجاني، دشواري در انجام رفتار هدفمند، دشواري در كنترل تكانه، نبود آگاهي هيجاني، راهبردهاي محدود، نبود وضوع هيجاني) و افزايش انعطاف‌‌پذيري شناختي شده است (0.001 P). با توجه به مشكلاتي كه بيماران مبتلا به وسواس در ابعاد هيجاني و شناختي دارند، لازم است در فرايند درمان بيماران به اين موارد بيشتر توجه گردد.