تبيين الگوي پيش‌‌بيني تعارضات زناشويي دانشجويان براساس نيازهاي اساسي

هدف پژوهش حاضر تبيين الگوي پيش‌بيني تعارضات زناشويي دانشجويان بر اساس نيازهاي اساسي بود. پژوهش حاضر همبستگي از نوع مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري شامل كليه دانشجويان متأهل 4 دانشگاه آزاد شهر تهران در سال 1398 بود. حجم نمونه به تعداد 172 دانشجو شامل 131 زن و 41 مرد با استفاده از روش نمونه‌‌گيري خوشه‌‌اي و در داخل هر خوشه با استفاده از روش نمونه‌‌گيري مبتني بر هدف، انتخاب شد. داده‌‌ها با استفاده از پرسشنامه‌هاي تعارضات زناشويي (MCQ) و نيازهاي اساسي گلاسر(GBNQ) گردآوري و با استفاده از نرم افزار SPSS-22 تحليل شد. يافته‌‌ها نشان داد كه ميان ميزان ارضاشدگي و نيازهاي اساسي رابطه مثبت معنادار وجود دارد. همبستگي ميان تعارضات زناشويي با نياز به عشق و تعلق خاطر و نياز به تفريح منفي و معنادار است. همبستگي ميان 5 نياز اساسي مثبت و معنادار است؛ لذا تعارضات زناشويي با استفاده از نيازهاي اساسي قابل پيش‌بيني است.