تجربه زيسته مادران ايراني از همياري در شرايط همه‌گيري كوويد-19

هدف پژوهش حاضر توصيف تجربه مادران از همياري در شرايط همه‌گيري كوويد-19 مي‌باشد.جامعه آماري شامل تمامي مادران ايراني بود. نمونه پژوهش مادران ساكن شهر اهواز بودند كه از بين آن ها 16 مشاركت كننده به روش هدفمند انتخاب شدند.روش اين مطالعه كيفي و با استفاده از طرح پديدارشناسانه انجام پذيرفت. داده‌ها به روش مصاحبه‌هاي عميق همراه با سوالات بازپاسخ جمع‌آوري و با استفاده از روش هفت مرحله‌اي كلايزي مورد تحليل قرار گرفت. در نهايت پس از تحليل داده‌ها و طبقه‌بندي كدهاي اوليه، 3 مضمون اصلي و 9 مضمون فرعي به دست آمد. مضمون اصلي اول هماهنگي زوجي شامل (تسهيل‌گري در امور خانه، حمايت عاطفي از يكديگر، مراقبت در زمان بيماري و حمايت‌هاي مالي و شغلي)، مضمون اصلي دوم همراهي خويشاوندي شامل (حمايت‌هاي دو سويه با خانواده مبدا و تقويت روابط خانوادگي) و مضمون اصلي سوم همدلي اجتماعي شامل (برآوردن نيازهاي مادي، برآوردن نيازهاي عاطفي و تجربۀ شعف همياري) استخراج گرديد. نتايج نشان داد در شرايط همه‌گيري روحيه همياري در بين زنان چه در كانون خانواده و چه در سطح وسيع‌تر در جامعه وجود داشت. هم چنين همايند شدن بيماري‌ همه‌گير به عنوان يك رويداد تنش‌زا با پديدۀ مثبتي هم چون همياري، صحنه‌هايي از رد و بدل شدن تجارب ناب انسان دوستانه را نمايان ‌ساخت. در واقع همياري از تجارب ناب انساني است كه جايگاه آن در تاريخ مردم ايران زمين از گذشته‌هاي دور مشخص بوده و در حال حاضر جزئي از ميراث اجتماعي و فرهنگي اين سرزمين را تشكيل مي‌دهد.