اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تحمل پريشاني و كيفيت زندگي زنان داراي همسر جانباز (با تاكيد برفرهنگ)

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تحمل پريشاني و كيفيت زندگي زنان داراي همسر جانباز با تاكيد بر فرهنگ بود. جامعه آماري پژوهش تمامي زنان داراي همسر جانباز شهر قم در سال 1401 بود. نمونه پژوهش 32 زن داراي همسر جانباز بود كه به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و در دوگروه آزمايش(16نفر) و كنترل (16نفر)جايگزين شدند. روش پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون- پس آزمون با گروه كنترل و دوره پيگيري يك ماهه بود. جهت گردآوري داده ها از ابزار اندازه گيري مقياس تحمل پريشاني سيمونز و گاهر(2005) و پرسشنامه كيفيت زندگي سازمان جهاني بهداشت فرم كوتاه (2002) استفاده شد. گروه آزمايش درمان مبتني بر پذيرش و تعهد را در 8 جلسه 90 دقيقه اي دريافت كردند. و گروه كنترل هيچگونه مداخله‌اي دريافت نكردند. پس از خاتمه روش مداخله اي پس آزمون انجام شد. مرحله پيگيري بعد از يك ماه صورت گرفت. براي تحليل داده ها از تحليل كوواريانس چند متغيره و يك متغيره استفاده شد. يافته ها نشان داد كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تحمل پريشاني و كيفيت زندگي زندگي زنان داراي همسر جانباز اثربخش است. اين نتيجه در مرحله پيگيري نيز تداوم داشت. هم چنين تأثيرات فرهنگي مي‌توانند در چگونگي تفسير و معنا دادن به تجربيات، حل مسائل و تصميم‌گيري‌ها، و در واكنش‌هاي هيجاني و تنظيم آن‌ها در شرايط خاص مانند زمان جنگ و پس از آن براي سربازان و خانواده هاي آن‌ها نمايان شوند.فرهنگ يكي از مهم ترين عوامل تعيين كننده رفتارها به لحاظ فردي و خانوادگي است.