بررسي و نقد ديدگاه سلفيه اعتقادي پيرامون فهم صفات خبري در قرآن با تكيه بر سخنان علماي اهل سنت

مسئله محكم و متشابه پيرامون آيات قرآن و روايات مطرح مي‌شود؛ بر همين اساس آيات در قرآن به دو بخش محكمات و متشابهات تقسيم مي‌شود. آيات متشابه به‌ويژه آيات مربوط به صفات خبري، همواره مورد اختلاف بوده است و گاهي آيه‌اي نزد فرقه‌اي محكم و نزد فرقه‌اي ديگر متشابه دانسته شده است. سلفيه اعتقادي چون ابن‌تيميه و اخلافش در برخورد با آيات صفات و آيات غيرصفات دو رويكرد متفاوت دارد. رويكرد آنها در فهم اسماء و صفات، عدم جواز تأويل است؛ چراكه از نظر سلفي‌ها، معناي تأويلي فقط مفيد ظن و گمان است و به اعتقاد آنان، سلف در مبادي اعتقادي هرگز به ظن و گمان اعتماد نمي‌كردند؛ چنين ديدگاهي منجر به اثبات صفاتي انسان‌گونه براي حق‌تعالي شد. در اين مقاله نگارنده به روش كتابخانه‌اي و با تكيه بر سخنان علماي اهل سنت به تحليل و بررسي ديدگاه سلفي‌ها دربارۀ صفات خبري مي‌پردازد؛ سپس با ادله‌ا‌ي چون تضاد بين گفتار و عمل، تحريف لفظي و معنوي و عدم تبعيَّت از سلف، نظريه آنان را پيرامون فهم صفات خبري باطل كرده است. نتيجه آن كه سلفي‌ها با ناديده‌انگاشتن مباني صحيح عقلاني كه مورد تأييد نقل بود، در فهم صفات دچار تناقض و تضادهاي عديده‌اي شده‌اند