تحليل تطبيقي ايماژيسم در سروده‌هاي توماس ارنست هيوم و بيژن الهي

ايده ي مكتبي به نام ايماژيسم در اوايل قرن بيستم در انديشه‌ي هيوم پس از مطالعه‌ي انديشه‌هاي برگسون و پاوند پس از آشنايي با ايده‌ي فنولوزا و مطالعه‌ي شعر ژاپني، جهشي در شعر اروپا به وجود آورد و شعر نو را پس از آرتور رمبو و شارل بودلر، به‌ دقت تصاوير و زبانِ مشخص متوجه ساخت. ايماژيسم بر يك شيء يا تصوير خاص به‌عنوان موضوع اصلي شعر با زباني روشن و مختصر، تمركز دارد. اين مكتب زيرمجموعه‌اي از مدرنيسم است كه تمركز خود را روي ارائه‌ي ماهرانه‌ي تصاوير عيني مي‌‌گذارد و زمان را براي صحبت در مورد موضوعات پشت تصاوير هدر نمي‌دهد و به تصوير اجازه مي‌دهد تا خودش حرف بزند. بررسي راهكارهاي ايماژيسمي هيوم به‌عنوان پدر مكتب ايماژيسم، فرصت مناسبي براي پژوهشگران شعر نو فراهم مي‌كند. بيژن الهي نيز به‌عنوان شاعر نوگراي ايراني و به دليل ترجمه‌ي اشعار نو اروپا و آمريكا توانست اين مكتب را در سروده‌هاي خويش بازتاب دهد. بازبيني هم‌زمان هنرنمايي اين دو شاعر در اين راهكار شعري، به روشن شدن پيش‌زمينه‌ي فكري، فلسفي و فرهنگي آن دو مي‌انجامد. الهي و هيوم در ايماژسم شاعران موفقي بودند و تفاوت اين دو شاعر علاوه بر بافت فرهنگي و پيشينه ي ذهني آن دو در اين نكته بود كه هيوم به‌عنوان آغازگر اين مكتب بيشتر به چهارچوب ايده ي خود پايبند بود ولي الهي پس از عبور از شعر نو و موج نو، در بخش ها و دوره هايي از سرايشش به اين مكتب روي آورده بود. پس زمينه ي ذهني هيوم فلسفه و قوانين كهنسال آن و زوايه ي ديد تازه به دنيا و پس زمينه ي ذهني الهي در بخشي از سروده هايش عرفان شرقي بود.