لزوم اصل هاي اخلاقي براي تشخيص اخلاقي

دردهه‌ هاي اخير، نظريه‌هاي اصل‌ مند اخلاقْ مورد انتقاد بنيادي جزئي ‌گرايان اخلاقي قرار گرفته‌اند. انتقادها و اشكال ها و مخالفت هاي جزئي‌گرايان با نظريه‌هاي اصل‌مند اخلاق، مختلف بوده است. يك اشكال يا چالشي كه بسياري جزئي‌گرايان آن را به‌نحوي مطرح كرده‌اند اين است كه تأكيد مدافعان نظريه‌هاي اصل‌مند اخلاق بر اصلهاي اخلاقي، به بهاي بي‌توجهي به اهميت تشخيص اخلاقي است. مقاله‌ي حاضر به اين اشكال مي‌پردازد. هدف مقاله‌ي حاضر اين است كه نشان دهد عام‌گرا، نه‌تنها مي‌تواند اهميت تشخيص اخلاقي را بپذيرد، بلكه امكاناتي در اختيار دارد كه مي‌تواند با آنها نظريه‌اي قابل قبول درباره‌ي تشخيص اخلاقي بپردازد. پاسخ مقاله‌ي حاضر به اين اشكال، مطرح كردن نگاه ويژه‌اي به تشخيص اخلاقي و به اصلهاي اخلاقي است كه بر اساس آن، تشخيص اخلاقيْ خودْ متكي به اصلهاي اخلاقي است. در اين نگاه، هم چيستي اصلهاي اخلاقي تعيين‌كننده است و هم چيستي تشخيص اخلاقي. اصلهاي اخلاقي، نه سازوكارهاي مكانيكي تصميم‌گيري هستند، و نه صرفاً اصلهاي نظري، بلكه اصلهاي عملي و نوعي از عزمهاي مديد فاعلان هستند. توانايي تشخيص اخلاقي، نيازمند برخي حساسيتها است، و حساسيتها وابسته هستند به منش و شخصيت ما، يعني با اين كه ما چه نوع فردي هستيم. و سرانجام مقاله‌ي حاضر تحليل مي‌كند كه عزمهاي نهادينه‌ي مديد و به ‌ويژه اصل هاي اخلاقي، چه نقشهايي در شخصيت فاعل ‌كه تشخيص اخلاقي متكي به آن است‌ دارند.