«اخلاق ‌باوري» و« قيم سالاري»: امكان يا امتناع تحديد آزادي هاي فردي؟

”قيم ‌سالاري اخلاقي“ به چه معناست و چه تقريرهايي از آن مي‌توان داشت؟ ”قيم‌سالاري“ چه ربط و نسبتي با ”اخلاق‌باوري“ دارد و وجوه افتراق و اشتراكش با ”اخلاق‌باوري“ چيست؟ در ”قيم‌سالاري“، دست‌كم در نسخه‌ي كلاسيك آن، تلاش بر اين است كه از اضرار شخص به خود جلوگيري شود نه لزوماً اضرار وي به ديگران. اما در ”اخلاق‌باوري“ تلاش بر اين است كه از ارتكاب اعمال اخلاق‌گريز كه جامعه آن را ناپسند تلقي مي‌كند جلوگيري شود و، دست‌كم مطابق برخي از قرائت‌ها، حتي بايد چنين اَعمالي را جرم‌انگاري كرد. روشن است كه در هر دو تلقي، «آزادي» افراد مالاً دستخوش تغيير و تحديد خواهد شد. اما پرسش اين است كه كدام‌يك از اين دو نگاه، موجه و معقول است تا دولت‌ها آن را در سياست‌گذاري‌ها و قانون‌گذاري‌هاي-شان به‌كار گيرند؟ ما در اين مقاله استدلال خواهيم كرد كه ”اخلاق‌باوري“ ناموجه است و به‌كاربستن آن براي تحديد «آزادي» شهروندان نامعقول. براي نشان‌دادن اين امر، در وهله‌ي نخست ايده‌ي ”قيم‌سالاري“ را شرح و تبيين مي‌كنيم و انواع ”قيم-سالاري“ را بر مي‌شمريم. سپس به ”اخلاق‌باوري“ مي‌پردازيم و نقد آن را در دستور كار قرار خواهيم داد. در پايان استدلال خواهيم كرد كه ”اخلاق‌ باوري“ بر بنيان استواري قائم نشده است.