بررسي تطبيقي نظريه خطاي جان مكي و نظريه ادراكات اعتباري علامه طباطبايي

مقاله‌ حاضر كوششي‌ است در راستاي تبيين و تطبيق دو نظريه‌ فرااخلاقي «خطا» و «ادراكات اعتباري» ازسوي جان مكي و علامه سيدمحمدحسين طباطبايي. اين مقاله كه از حيث روش تحقيق به روش كتابخانه اي انجام شده، تلاشي است براي كشف، تحليل، تبيين و صورت‌بندي پيش‌فرض‌هاي ضمني و مصرَح دو نظريه‌ مهم فرااخلاقي، تحت‌ عناوين «نظريۀ خطا» و «ادراكات اعتباري» كه به‌ترتيب از سوي جان مكي و سيدمحمدحسين طباطبايي طرح شده‌اند. از آنجاكه زبان اخلاق، متافيزيك اخلاق، عقلانيت اخلاق و معرفت اخلاقي، برخي از مهم ترين پيش‌فرض هاي فرااخلاقي است، در تحقيق حاضر به تحليل اين مؤلفه ها مي پردازيم. نتيجه‌ مقايسه اين است كه اگرچه وجه افتراق مهم نظريه‌ اعتباريات با نظريه‌ خطا در يكي از مباني انسان‌شناختيِ معرفت اخلاقي اين دو نظريه است كه در يكي (نظريۀ اعتباريات) از وجود و اعتبارِ ادراكاتِ اعتباري ثابت كه ريشه در طبيعت بشري دارد سخن مي‌رود با اين حال ناواقع‌گراييِ اخلاقي در متافيزيك اخلاق، شناخت‌گرايي در زبان اخلاق، واقع‌گروي اخلاقي در عقلانيت اخلاق و ناواقع گرايي در معرفت اخلاقي از اشتراكات مهم اين دو نظريه است.