تحليل استدلالي ويژگي‌هاي ذاتي انقلاب اسلامي از منظر حكمت سياسي معاصر

انقلاب اسلامي فارغ از مصاديق تاريخي و در مفهوم فلسفي آن، داراي ويژگي‌هاي ذاتي مختص به خود است كه توسط حكيمان سياسي معاصر صورت‌بندي شده است. استقراء اين ويژگي‌ها و تبيين صورت‌بندي برهاني آنها، راه را براي چارچوب‌بندي الگويي عام از انقلاب، فارغ از بُعد زماني و مكاني فراهم مي‌كند. پژوهش حاضر درصدد پاسخ به دو سؤال اساسي بوده است: اولاً ويژگي‌هاي ذاتي انقلاب اسلامي در بُعد فلسفي آن از منظر حكمت سياسي چيست؟؛ ثانياً اين ويژگي‌ها چگونه توسط حكيمان معاصر به‌صورت استدلالي صورت‌بندي مي‌شود؟. در اين جهت، با روش استدلاليِ مبتني بر تحليل داده‌هاي بنيادين در آثار حكيمان سياسي معاصر، تبييني جامع از ويژگي‌هاي ذاتي انقلاب اسلامي در دو دسته ويژگي‌هاي ذاتي ناظر به ساخت دروني، شامل ساخت توحيدي، ساخت شريعت‌مدارانه، ساخت آگاهانه، و ويژگي‌هاي ذاتي ناظر ساخت بيروني، شامل ساخت فرهنگي، ساخت مبتني بر تحول دروني جامعه و ساخت همگاني ارائه شده و جايگاه هر يك از ويژگي‌ها در الگوي انقلاب اسلامي به‌صورت برهاني مستدل گرديد. نتايج نشان داد كه انقلاب اسلامي داراي ويژگي‌هاي ممتازي است كه آن را به‌رغم وجود برخي مشتركات، از ديگر انقلاب‌هاي دنيا متمايز مي‌سازد. برخي از اين ويژگي‌ها ريشه در منابع ناملموس جامعه‌ي انقلابي داشته، روي‌هم‌رفته بُعد دروني انقلاب را سامان مي‌دهند و معرف محتواي بنيادين آن مي‌باشند و برخي ديگر، در مظاهر عيني جامعه ريشه داشته، ضمن آن‌كه معرف كيفيت ساخت‌بندي عيني انقلاب اسلامي هستند، چهره‌ي بيروني آن را نيز ترسيم مي‌كنند. برايند اين ويژگي‌ها، انقلاب اسلامي را قيامي مبتني بر هستي‌شناسي توحيدي توصيف مي‌كند كه در چارچوب آن، جامعه‌ي انقلابي به صورتي آگاهانه و مبتني بر نرم‌افزار شريعت، به خروش در مي‌آيد و با تكيه بر بُعد فرهنگي و ايجاد انقلاب دروني در توده‌هاي مردم، اقشار گوناگون جامعه را براي سرنگوني نظام حاكم و استقرار وضع مطلوب به حركت در مي‌آورد.